Saturday, August 13, 2016

၂၁- ရာစု ပင္လံု နဲ႔ ၂၁ - ရာစု လက္နက္ခ်ည္း ********


 အုပ္စိုးသူအစိုးရအဆက္ဆက္ကေခၚဆုိခဲ့ၾကတဲ့ “ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ” ဆုိတာမွာ သူတုိ႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုလားေၾကာင္း ျပည္သူလူထုကိုလွည့္စားဖုိ႔နဲ႔ လက္နက္ကုိင္အင္အားစုေတြ လက္နက္ခ်လာေစဖို႔ ဆုိတဲ့ မ်က္ႏွာစာ၂ ဖက္ ပါဝင္စၿမဲျဖစ္ တယ္။ ဒါ့အျပင္ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့၊ တစ္ဖက္သတ္အေပၚစီးယူတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ ေတာင္းဆိုၿပီး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲကို တဖက္ သတ္ဖ်က္ဆီးပစ္သူ/ ရုပ္သိမ္းသြားသူဟာ အုပ္စုိးသူအစုိးရေတြပဲျဖစ္တယ္။ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေသာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းထဲကေန တခ်ိဳ႕ခြဲထြက္၊ ပ့ဲထြက္သြားၿပီး အစိုးရထံလက္နက္ခ် သြားတယ္။ ဒါကို အုပ္စုိးသူေတြက “ၿငိမ္းခ်မ္းေရး” လို႔ နာမည္တပ္တယ္။ “အလင္းဝင္ျခင္း၊ လက္နက္ခ်ျခင္း၊ လက္နက္နဲ႔ဒီမိုကေရစီ လဲလွယ္ျခင္း၊ လက္နက္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲလွယ္ျခင္း၊ လက္နက္စြန္႔လႊတ္အပ္ႏွံျခင္း၊ တပ္မေတာ္ရဲ႕သေဘာထားအမွန္ကို သိျမင္သေဘာ ေပါက္လာျခင္း” စသျဖင့္ ေဝါဟာရမ်ိဳးစံုသံုးေလ့ရွိတယ္။ ဘယ္စကားလံုးသံုးသံုး အႏွစ္သာရက လက္နက္ခ်တာပဲျဖစ္တယ္။ လက္နက္ခ် ခုိင္းတာပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အုပ္စိုးသူအစုိးရရဲ႕ “ၿငိမ္းခ်မ္းေရး” ဆုိတဲ့ အေပၚယံစကားလံုးကို ဘယ္လိုမိတ္ကပ္ေတြလိမ္းျခယ္ဖံုးကြယ္ထားေနပါ ေစ “လက္နက္ခ်ေရး” ဆုိတဲ့ အႏွစ္သာရကို ဖံုးကြယ္ထားလုိ႔ မရပါဘူး။ လူတစ္ဦးခ်င္း၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခ်င္းမွာ လက္နက္ခ်ခ်င္ရင္ လြတ္လပ္စြာလက္နက္ခ်ခြင့္ ရွိပါတယ္။ လက္နက္မခ်ပါနဲ႔၊ လက္နက္ခ်လိုက္ပါလို႔ ဘယ္သူကမွ တုိက္တြန္းေတာင္းဆိုလို႔မရပါဘူး။ မိမိယံုၾကည္ခ်က္၊ ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔အညီ ကုိယ္ပုိင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် ၾကရမွာပါ။ အခုေနာက္ဆံုးေပၚနည္းက ယခင့္ယခင္နည္းေတြနဲ႔ အႏွစ္သာရအရေတာ့ ဘာမွ်သိပ္မျခားနားပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ လက္နက္ကုိင္ထားႏုိင္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ “လက္ခ်ပါ့မယ္ ကတိျပဳေၾကာင္း တုိင္းသိျပည္သိ ထုတ္ေဖာ္ ေၾကညာေပးရမယ့္” နည္းျဖစ္တယ္။ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းေတြ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္စြဲကုိင္လာရတဲ့သမုိင္းကို အၾကမ္းဖ်င္းစိစစ္ၾကည့္ရင္ ယံုၾကည္ရာႏုိင္ငံေရးအေတြး အေခၚအယူအဆတစ္ခုခု(သုိ႔မဟုတ္) ရပ္တည္ကုိယ္စားျပဳရာ လူမ်ိဳးရဲ႕တန္းတူေရးနဲ႔ကုိယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္ရရွိေရးဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္ အတြက္၊ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတာကို လက္နက္နဲ႔ အၾကမ္းဖက္ဖိႏွိပ္တာခံရလို႔လက္နက္ စြဲကုိင္ၿပီး ျပန္လည္ခုခံေတာ္လွန္ရတာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ သမုိင္းအခ်က္အလက္ကို အထင္အရွားေတြ႔ရမွာပါ။ “လက္နက္နဲ႔အၾကမ္းဖက္ဖိႏွိပ္တာကို လက္နက္စြဲကိုင္ၿပီးခုခံေတာ္လွန္တာဟာ တရားမွ်တၿပီး ဘယ္ေတာ့မဆုိ မွန္ကန္တယ္” ရန္လုိမုန္းတီးမႈ သက္သက္နဲ႔ “ေသြးဆာ” လို႔ လက္နက္ကုိင္ခဲ့ၾကတာေတာ့မဟုတ္ပါ။ အနီးကပ္ဆံုးသာဓကျဖစ္တဲ့ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးရဲ႕ အသီးအပြင့္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ (ABSDF)ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေပၚေပါက္လာရပံု ကိုၾကည့္ပါ။ ေက်ာင္းသားေတြ “လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး” ဆုိတဲ့ အလံကို လႊင့္ခဲ့ၾကရတယ္ မဟုတ္လား။ အရင္းစစ္လိုက္ေတာ့ “ လက္နက္ကုိင္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးအခြင့္အလမ္း ေတာင္းဆိုတဲ့ နည္းလမ္းကို စြန္႔လႊတ္ပါတယ္” လို႔ ပထမ တစ္ခ်က္ ကတိကဝတ္ျပဳရမယ္။ ဒုတိယအခ်က္က ဒီလိုကတိျပဳထားတာကို လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာေပးရမယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒီနည္းလမ္းက ယံုၾကည္ခ်က္၊ အေတြးအေခၚ၊ ခံယူခ်က္လက္ကုိင္ျပဳထားတာရွိတယ္ဆုိရင္၊ ယံုၾကည္ခ်က္၊ အေတြးအေခၚ၊ ခံယူခ်က္အရ ဒူးေထာက္၊အညံ့ခံခုိင္းတဲ့ နည္းျဖစ္ပါတယ္။ “၂၁ ရာစု ပင္လံု” တက္ေရာက္ႏုိင္ခြင့္ရရွိေရးအတြက္ “၂၁ ရာစု လက္နက္ခ်နည္း” လို႔ ဆုိရင္ ရမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဒီလိုလက္နက္ခ်နည္းကို လက္ခံလိုက္နာဖို႔ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရဖြဲ႔စည္းေပးလိုက္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္က ေတာင္းဆို ေနပါတယ္။ လက္နက္ခ်မွ၊ လက္နက္ခ်ပါ့မယ္လို႔ ကတိျပဳေၾကညာမွသာ “၂၁ ရာစုပင္လံု” တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးခြင့္ရမယ္ဆုိတာပါပဲ။ ဗိုလ္သိန္းေဇာ္၊ဗိုလ္ခင္ေဇာ္ဦး၊ ဗိုလ္ေအာင္ၾကည္တို႔ပါဝင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္က ကိုင္စြဲေတာင္းဆိုေနတဲ့ ဒီသေဘာထား နဲ႔ရပ္တည္ခ်က္ဟာ စစ္တပ္က ကုိင္စြဲထားတဲ့ “ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေရးႏွင့္ပတ္သက္တဲ့မူဝါဒ ၆ ရပ္” ဆိုတာကို ပဲ့တင္ထပ္လိုက္ျခင္း၊ ကုိယ္စား ျပဳလုိက္ျခင္းပဲမဟုတ္ပါလား။ တခ်ိဳ႕က “တုိင္းရင္းသားျပည္သူတစ္ရပ္လံုးက ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ထားတဲ့ေခါင္းေဆာင္ကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ဆန္႔က်င္တာ မ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္” – “ ေက်ာက္နံရံကို ေခါင္းနဲ႔ တုိက္တာျဖစ္တယ္” လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ေက်ာက္နံရံကို ေခါင္းနဲ႔တုိက္တာဟာ ဦးေႏွာက္ပံုမွန္မရွိသူရဲ႕ အျပဳအမူပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆုိတဲ့ “ပဝါလွလွေလး”နဲ႔ ကာဗာယူထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နံရံကို တုိက္ဖ်က္ၿဖိဳ ခ်ေနၾကတာပါ။ ဖြင့္ခ်ေနရတာပါ။ ပဝါေလးကို အသာမၿပီး ေနာက္ကြယ္က အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လွတဲ့ စစ္အုပ္စုနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြေျခလွမ္းေတြကို ေဖာ္ထုတ္ဖြင့္ခ်တုိက္ခုိက္ဆန္႔က်င္ေနတာပါ။ ဒီပဝါေလးက အဲဒီအရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္မႈေတြကို ကာဆီး ကာဆီးလုပ္ေပးေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ မလႊဲသာမေရွာင္သာ ပြတ္တိုက္မိတာေတြေတာ့ ရွိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ပကတိသေဘာထား အမွန္ကေတာ့ လွပတဲ့ပဝါေလး ညစ္ေပစြန္းထင္းသြားမွာ သိပ္စိုးရိမ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီပဝါေလးကို လႊဲဖယ္လို႔ရသမွ် လႊဲဖယ္၊ ေရွာင္ လႊဲၿပီး စစ္အုပ္စုကို ထိုးႏွက္ေနတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆိုတဲ့ ပဝါေလးကို ျပည္သူလူထုရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားနဖူးျပင္မွာ အစဥ္ထာဝရ ခ်ည္ေႏွာင္ထား ႏုိင္ဖိ႔ုပဲ အစဥ္အၿမဲလုိလားတာပါ။ ဒါ့အျပင္ ဒီ “ပဝါေလး” ကို ဗန္းျပၿပီး စစ္အုပ္စုရဲ႕ “ဒီမုိကေရစီအတုနဲ႔ ဖက္ဒရယ္အတု” အစြံထုတ္ ေနတာမ်ိဳး၊ လက္နက္ခ်ခုိင္း ေနတာမ်ိဳးလည္း ဘယ္လို နည္းနဲ႔မွ် မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။

မိုးမခ

Monday, August 1, 2016

မိုင္ဂ်ာယန္မ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝးမွသည္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရးသုိ႕



(၁) ဖက္ဒရယ္ဖြဲ႕စည္းပုံကို အတည္ျပဳ

မိုင္ဂ်ာယန္မ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝးကို ဇူလိုင္လ (၂၆)ရက္ေန႕မွ စၿပီး ဇူလိုင္လ (၃၀)ရက္ေန႕အထိ က်င္းပၿပီးစီးခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းအရာ(၈)မ်ဳိးကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၿပီး ၁၉၅၈-၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ေတာင္ႀကီးမူ(၆)ခ်က္အနက္ ခြဲထြက္ေရးကို ခ်န္လွပ္ထားၿပီး က်န္(၅)ခ်က္ကို ဆက္လက္ေတာင္းဆိုၾကမည္ဟု သိရသည္။ ဤေတာင္းဆိုခ်က္မွာ အထူးအဆန္းမဟုတ္၊ ပင္လုံကို အေျခခံသည့္ ဒီမုိကေရစီ၊ လူမ်ဳိးတန္းတူေရးနဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္တို႕ပင္ ျဖစ္သည္။ 

ဤမ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝး၏ ထူးျခားခ်က္မွာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ျပင္ဆင္ထားေသာ “ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု သမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ (ဒုတိယမူၾကမ္း)” ကို သေဘာတူညီမႈ ရရွိႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ FCDCC ၏ ပထမမူၾကမ္းကို UNFC က အနည္းငယ္ျပင္ဆင္ၿပီး တင္သြင္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤဖြဲ႕စည္းပုံအရ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုသည္ တန္းတူေသာ အမ်ဳိးသားျပည္နယ္မ်ားကို အေျခခံမည္ျဖစ္သည္။

(၂) ဆက္လက္ေတာင္းဆိုမည့္ မူ(၅)ခ်က္

ေတာင္ႀကီးမူထဲက အခ်က္(၅)ခ်က္ကို အက်ဥ္းမွ် ေဖာ္ျပလိုသည္။

၁။ ျပည္မကို ျပည္နယ္တစ္ခုအျဖစ္ ဖြဲ႕စည္းေရး၊
၂။ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ကို အာဏာတူေပးေရး၊
၃။ လူမ်ဳိးစုလႊတ္ေတာ္သို႕ ျပည္နယ္တိုင္းမွ တူညီေသာ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသာ ေစလႊတ္ေရး၊
၄။ ျပည္နယ္မ်ားက မိမိတို႕ဆႏၵအေလ်ာက္ လႊဲအပ္ထားေသာ အာဏာမ်ားကို ျပည္ေထာင္စုအစိုးရထံသို႕ ကန္႕သတ္၍ က်န္ရွိေသာ အာဏာမ်ားကို ျပည္နယ္မ်ားထံတြင္ ထားရွိေရး၊
၅။ ျပည္ေထာင္စုအဖြဲ႕ဝင္ျပည္နယ္မ်ားကို ႏိုင္ငံေရးအာဏာ(၃)ရပ္စလုံး အပ္ႏွင္းၿပီး ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္္းခြင့္အျပည့္အဝ က်င့္သုံးႏိုင္ေရးအတြက္ ျပည္နယ္ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒမ်ားကို ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းပုံႏွင္႕ ဆန္႕က်င္ျခင္းမရွိေစဘဲ လြတ္လပ္စြာ ေရးဆြဲျပဌာန္းခြင့္ရွိေရး

ဟူေသာ (၅)ခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။ ဤေနရာ၌ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၊ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ ျမန္မာျပည္သူတို႕အတြက္ သတင္းေကာင္းမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ေတာင္းဆိုမထားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အထက္ေဖာ္ျပပါ(၅)ခ်က္သည္ စစ္မွန္ေသာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို ထူေထာင္ရန္ မျဖစ္မေန အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမည့္ အခ်က္အလက္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။

(၃) သုံးပြင့္ဆိုင္ကို စြဲကိုင္ထားဆဲ

တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္တို႕က သုံးပြင့္ဆိုင္ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပြဲမူကို ကိုင္စြဲထားဆဲ ျဖစ္ၿပီး ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လုံျခဳံေရးက႑နွင့္ပတ္သက္၍လည္း ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္တစ္ခုကို ဖြဲ႕စည္း၍ အရပ္ဘက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္မွာ ထားရွိရန္ သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္။ က်န္ရွိသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ဆက္လက္၌ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းရန္ လုပ္ငန္းေကာ္မတီတစ္ရပ္ကိုလည္း ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ဤေနရာ၌ သုံးပြင့္ဆိုင္ဟု ဆိုရာမွာ ယခင္ရွိခဲ့ဖူးသည့္ (၁) အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၊ (၂) ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ႏွင့္ (၃) တိုင္းရင္းသားမ်ားအစား (၁) ဒီခ်ဳပ္အစိုးရ+ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္+ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဆိုသည့္ အစုအဖြဲ႕တစ္ခု (၂) ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားဆိုသည့္ အစုအဖြဲ႕တစ္ခုႏွင့္ (၃) တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ားဆိုသည့္ အစုအဖြဲ႕တစ္ခုတို႕ျဖင့္ ေဆြးေႏြးၾကရန္ ျဖစ္သည္။

(၄) မိုင္ဂ်ာယန္မ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝးမွသည္ 

ဤမ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝးသို႕ မတက္ေရာက္ႏိုင္သည့္ အဖြဲ႕(၄)ဖြဲ႕ကို ရွင္းလင္းတင္ျပရန္လည္း ရွိသည္။ ဝနဲ႕ မိုင္လားအဖြဲ႕၊ ပေလာင္အဖြဲ႕၊ ကိုးကန္႕အဖြဲ႕ႏွင့္ နာဂအဖြဲ႕တို႕သည္ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ဤအစည္းအေဝးကို တက္ေရာက္ႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ အကယ္၍ အဆိုပါမတက္ေရာက္ႏိုင္သည့္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္လည္း ဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို လက္ခံသေဘာတူခဲ့လွ်င္ မိုင္ဂ်ာယန္မ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝးသည္ ေအာင္ျမင္သည့္ အစည္းအေဝးတစ္ခုျဖစ္သည္ဟု ဆိုရမည္။ 

ႏိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မိုင္ဂ်ာယန္မ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝးသည္ ညီၫြတ္ေရးကို ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေၾကာင္း အာဆီယံႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးအစည္းအေဝးတက္ရင္း မိန္႕ၾကားခဲ့သည္။ ကုလသမဂၢအေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္၏ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာအထူးကိုယ္စားလွယ္ ပီေဂ် နမ္ဘီယားကလည္း ခက္ခဲ့သည့္ အလုပ္ျဖစ္၍ အခ်ိန္ယူညွိႏႈိင္းရမည္ဟု ဆိုခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ျပည္သူ႕သမၼတႏိုင္ငံ၊ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ အာရွေရးရာအထူးသံတမန္ မစၥတာဇြန္ေဂါင္ဇင္ကလည္း ၾသဂုတ္လတြင္က်င္းပမည့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံႀကီး၌ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းအားလုံးကို ေတြ႕ျမင္ရမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။

အစုအဖြဲ႕ (၃)ခုအနက္ အစုိးရ၏ NRPC အဖြဲ႕သည္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံႀကီးအတြက္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီဟု ခန္႕မွန္းရသည္။ အလားတူစြာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအစုအဖြဲ႕သည္လည္း ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္မႈေတြကို ျပဳလုပ္ထားရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ယခုေလာေလာဆယ္တြင္ မိုင္ဂ်ာယန္မ်က္ႏွာစုံညီအစည္းအေဝးကို အေျချပဳ၍ အပစ္ရပ္မရပ္၊ အစည္းအေဝးတက္မတက္ ပတ္သက္သမွ် တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ (၂၁ ရာစုပင္လုံ) ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံသို႕ တက္ေရာက္ရန္ ႏိုင္ငံေရးမူေဘာင္မ်ားႏွင့္ ကာကြယ္ေရးႏွင့္လုံျခဳံေရးမူေဘာင္မ်ားကို အဆင္သင့္ ျပင္ဆင္ထားႏွင့္ပါၿပီ။

(၅) စစ္မွန္ေသာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆီသို႕

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအားလုံးကို ညီလာခံသို႕ တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးဆုံးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ ေပးၿပီး တိုင္းရင္းသားတို႕သေဘာတူညီထားသည့္ FCDCC + UNFC ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒ၊ ကာကြယ္ေရးႏွင့္လုံျခဳံေရးဆိုင္ရာ မူဝါဒမ်ားကို ျမန္မာ့တပ္မေတာ္+ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ႏွင့္အစိုးရအစုအဖြဲ႕က လက္ခံလွ်င္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ၿပီးဆုံးဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိမည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၊ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး မင္းေအာင္လႈိင္က ဖြဲ႕စည္းပုံကို ျပင္သင့္သည့္အခ်ိန္မွာ ျပင္မည္၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ရလွ်င္ တပ္မေတာ္က စစ္တန္းလ်ားကို ျပင္မည္ဟု ဝန္ခံကတိျပဳထားသည္ရွိ၍ မ႑ဳိင္ႀကီး(၃)ရပ္ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းၿပီး မည္သို႕မည္ပုံ အေပးအယူလုပ္ၾကမည္၊ မည္သို႕မည္ပုံ ေဆြးေႏြးၾကမည္ကို ျပည္ေထာင္စုသားတိုင္း စိတ္ဝင္တစား ရွိေနမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းသာ ထားရွိၾကလွ်င္ ကမၻာ႕အရွည္ၾကာဆုံး သမုိင္းဝင္ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးတစ္ခုကို အဆုံးသတ္ၿပီး ျပည္နယ္ေပါင္းစုံျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ စစ္မွန္ေသာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတစ္ခုကို ထူေထာင္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမရ ျပည္တြင္းစစ္ၿပီးမၿပီး စစ္မွန္သည့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတစ္ခု ေပၚေပါက္လာႏိုင္ေျခရွိမရွိ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္၏ လက္ထဲ၌သာ ရွိသည္။

I Ravika 

Saturday, July 23, 2016

ယာဂု နဲ႔ ထမနဲ (သုိ႔မဟုတ္) ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ နဲ႔ ၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံ



တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပံု ေပၚလာပါၿပီ။
“၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံကို (NCA) စာခ်ဳပ္အေပၚ အေျခခံၿပီးလုပ္သြားမယ္”
“ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံနဲ႔ ၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံကို တစ္ခုစီျဖစ္မွာလားလုိ႔ေမးၾကပါတယ္၊ တစ္ခုတည္းပါ ၊ နာမည္တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘဲ နာမည္ႏွစ္ခုသံုးတယ္ဆုိတာက ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံဆုိတာကလည္း အင္မ တန္မွတင့္တယ္ၿပီးအမ်ားကႏွစ္သက္တဲ့ နာမည္တစ္ခုျဖစ္သလုိ ၂၁ရာစုပင္လံုဆိုတာကလည္းအမ်ားႏွစ္သက္တဲ့ဟာျဖစ္ ပါတယ္။ ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပါပဲ” တဲ့။
သတိျပဳမိတာေလးျဖတ္ေရးပါရေစ ( Burma/ Myanmar ) ကိစၥမွာ လည္း အဆင္ေျပသလိုသံုးၾကပါလို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
“၂၁ ရာစုပင္လံု” ဆိုတာက မူလအစက (ZNC) စတင္ခဲ့တဲ့ “ ဒုတိယပင္လံု ” ပဲ။ အဲဒါကို “၂၁ ရာစုပင္လံု” ဆုိၿပီး မြမ္းမံလုိက္ ၾကတာပါ။ ဒီမိုအတိုက္အခံေတြနဲ႔တုိင္းရင္းသားေတြ ဘက္က brand name မဟုတ္လား။
“ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ” ဆုိတာကေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရရဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္ပဲ။ ဒီဆိုင္းဘုတ္ကုိ စစ္တပ္ဘက္က ဆက္လက္ကိုင္စြဲထားတာပဲ။ မတူလုိ႔သာ နာမည္ကိုယ္စီရွိေနၾကတာမဟုတ္လား။ နာမည္တစ္ခုတည္း သတ္မွတ္လို႔ မရႏုိင္ၾကလုိ႔သာ နာမည္ႏွစ္ခုအတူတူပဲလုိ႔အသိအမွတ္ျပဳထားၾကတာမဟုတ္ဘူးလား။ နာမည္ကိစၥမွာ ႏွစ္ဖက္အေလွ်ာ့အတင္းမလုပ္ႏုိင္ၾကဘူးဆုိတာေပၚ လြင္ပါတယ္။ ကုိယ့္နာမည္ ကိုယ္ဆုပ္ကိုင္ေရး အေျခခံေပၚမွာ နာမည္ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပဲလို႔ဆိုၿပီး “ၾကားခ်” ခဲ့ၾကပံုပါပဲ။
“ဖက္ဒရယ္” အသံုးအႏႈန္းမွာ ႏွစ္ဖက္ကြဲလြဲေနတယ္မဟုတ္လား။ ဦးသိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရနဲ႔စစ္တပ္က လက္ရွိကိုင္စြဲထားတဲ့ အသံုး အႏႈန္းက “ဖက္ဒရယ္စနစ္ကိုအေျခခံသည့္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္” ျဖစ္ၿပီး။ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရက ကုိင္စြဲေျပာဆုိေနတဲ့ အသံုးအႏႈန္းက “ စစ္မွန္တဲ့ဖက္ဒရယ္ဒီမုိကေရစီျပည္ေထာင္စု ” ျဖစ္ပါတယ္။
ဖက္ဒရယ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး “ကာခ်ဳပ္” က သူ႔သေဘာထားကို ဘယ္လိုေျပာသလဲဆုိေတာ့
“ျပည္နယ္ႏွင့္တုိင္းအားလံုးကို ေပးထားသည့္ လုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ားမွာ ဖက္ဒရယ္စနစ္နည္းပါးပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဖက္ဒရယ္ဟု မသုံုးျခင္းသာ ျဖစ္ၿပီးက်င့္သံုးသည့္ပံုစံမွာ ဖက္ဒရယ္ပံုစံျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေရးႀကီးဆံုးမွာ Tax Sharing ၊ Power Sharing၊ Resource Sharing သံုးခုကို မည္သုိ႔မွ်တေအာင္ ေပးမည္ဆုိသည့္ အေျဖပင္ျဖစ္ေၾကာင္း ”
ဟူ၍ျဖစ္ပါတယ္။ [“အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ဂ်ာမနီေပါ့ဗ်ာ” လုိ႔ ဆုိတဲ့ ခြန္ထြန္းဦး မွာ ေတာ့ ေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီးရွိမွာေသခ်ာပါတယ္၊ (၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒ) တျပည္ေထာင္စနစ္ကို “ျပည္ေထာင္စု” လို႔ အညာခံခဲ့ၾကရဖူးၿပီ၊ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ “ဆိုရွယ္လိမ္ဝါဒ”ကို လည္း ျမည္းစမ္းခဲ့ၾကၿပီးၿပီ၊ ေနာက္တခါလာျပန္ၿပီ “ဖက္ဒရယ္ အတုအေယာင္” ]
“ကာခ်ဳပ္” ရဲ႕ ဖက္ဒရယ္သေဘာထားကို ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရက လက္ခံႏုိင္ပါသလား။
ဒါဆို တစ္ခုေမးပါရေစ “ဖက္ဒရယ္” အသံုးအႏႈန္း ကိစၥမွာလည္း “ ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပါပဲ” လုိ႔ လုပ္အံုးမွာလား။
ျမင္ေနရတာကေတာ့ “ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရသူနဲ႔ စစ္တပ္ကုိင္ထားသူ” အၾကားက အေပးအယူလုပ္ေနမႈပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ “၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ၇၅ ရာခုိင္ႏႈန္း” အေပးအယူလုပ္ေနၾကတာလုိ႔ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေျပာရင္ ရမယ္ထင္ပါတယ္။
စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာက “ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရသူ” က တုိင္းျပည္အတြက္၊ ျပည္သူအတြက္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဘာ ေပးမလဲ။ “စစ္တပ္ကိုင္သူ”က ဘာေပးမလဲ ဆုိတဲ့ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။“ဘယ္သူက ဘာေပးမလဲ” ဆိုတာကို တုိင္းရင္းသားျပည္သူေတြက ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။ေလာေလာဆယ္သိႏိုင္ျမင္ႏုိင္တာကေတာ့ တစ္ခုထဲ ဒါေပမယ့္ နာမည္ႏွစ္ခုသံုးတဲ့ “ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္း ခ်မ္းေရးညီလာခံ” နဲ႔ “၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံ” ဆိုတာ ပါပဲ။ ဘယ္သူ႔ဘက္ကမွ ကိုယ္ကိုင္စြဲထားတဲ့ နာမည္ကို အေလွ်ာ့မေပးႏုိင္ဘူး ဆုိ တဲ့သေဘာေပါ့။
“ ၇၅ရာခုိင္ႏႈန္း” ဘက္က (ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏုိင္ရသူမ်ားဘက္က) ဘာေပးမလဲဆုိတာ ေသခ်ာမသိေသးေပမယ့္၊ “၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္း”ဘက္က (စစ္တပ္ဘက္က) “ ၾကမ္းခင္းေစ်း” ကိုေတာ့ ေမ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ “ကာခ်ဳပ္”နဲ႔ စစ္ဗိုလ္ထိပ္သီးတစ္စုေျပာ စကားေတြ ထဲကေန အလြယ္တကူ သိျမင္ႏုိင္ပါတယ္။
တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စစ္တပ္ဘက္က မေလွ်ာ့တမ္းစြဲကုိင္ထားတဲ့မူက “ကာခ်ဳပ္ရဲ႕ၿငိမ္းမူ၆ရပ္” ျဖစ္ၿပီး၊ လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းပုိင္းမွာေတာ့ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အားလံုး (NCA) စာခ်ဳပ္မွာ ပါဝင္လက္မွတ္ထုိးရမယ္။ လက္နက္ခ်ရမယ္ ဆို တာေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ အေျပာအဆိုေတြကလည္း ေမာက္မာရင့္သီးလွတယ္။
“ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံလုပ္တဲ့အခါက်ရင္ သူတုိ႔ (တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔မ်ား) လိုခ်င္တဲ့ အာမခံခ်က္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေပးႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားရမွာေပါ့၊ သုိ႔ေသာ္လည္း သူတို႔လုိခ်င္တဲ့ဟာကလည္း ဒီဥပေဒျပ႒ာန္းခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီဖို႔လည္း လို တာေပါ့” တဲ့။
(NCA)မွာလက္မွတ္ထုိးၿပီးအဖြဲ႔ ၈ ဖြဲ႔ရွိၿပီ၊ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ က်န္ေနတဲ့ ၇ ဖြဲ႔ ဆက္လက္ၿပီးလက္မွတ္ထုိးရမယ္။ လက္နက္စြန႔္ ေပးရမယ္ (“လက္နက္ခ်ရမယ္” လုိ႔မေျပာဘူး အားနာလို႔ဆိုပဲ)၊ ဒါက က်န္တဲ့ ၇ ဖြဲ႔ကို ဦးတည္ၿပီး ေျပာတာပါ။
ကိုးကန္႔(MNDAA) ၊ (TNLA)၊ (AA) တို႔နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ စစ္တပ္ရဲ႕သေဘာထားက တမ်ိဳးျဖစ္တယ္။
“ကိုးကန္႔(MNDAA)၊(TNLA)၊ (AA)တုိ႔ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးသည့္အထဲ ဖိတ္ေခၚရန္မသင့္ေၾကာင္း၊ ၄င္းတို႔ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မေဆြးေႏြးႏုိင္ေၾကာင္း၊ တကယ္တမ္းလုပ္ရမည္မွာ လက္နက္စြန္႔ဖုိ႔ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း” တဲ့။
(KIA)၊ (NDAA)၊ (UWSA) တုိ႔လည္း “၁၉၈၉ တုန္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလက္မွတ္ထုိးၿပီးသားျဖစ္ေစ” (NCA) မွာပါဝင္ လက္မွတ္ ေရးထုိးရမယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။
စစ္တပ္ဘက္က“လက္နက္မခ်ရင္/အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္း”ဆုိတဲ့ အျပဳတ္တုိက္ေရးေပၚလစီကိုကုိင္စြဲထားအေပၚမွာလက္ေတြ႔က်င့္ သံုးပံုကေတာ့ တသမတ္တည္းမဟုတ္ဘူး။ “လက္္နက္ကုိင္အင္အား ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ” ဆုိတဲ့ အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး သေဘာထားပံု က အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္တယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ လက္ေတြ႔သေဘာထားပံု သံုးမ်ိဳးကို ေတြ႔ႏုိင္တယ္။
၁။ အင္အားမ်ားရင္ သေဘာထားပံုက တမ်ိဳးျဖစ္တယ္၊ ( အေရွ႕ေျမာက္ေဒသက အင္အားစုေတြအေပၚသေဘာထား)
၂။ သူတို႔ဂြင္ထဲမွာ က်ံဳးသြင္းထားႏုိင္ၿပီဆိုရင္ သေဘာထားပံုက တမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္ ( KNU နဲ႔ RCSS အေပၚသေဘာထား)
၃။ အင္အားမရွိရင္ေတာ့ သေဘာထားပံုက တမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္၊(CNF/PNLO/ABSDF/ALP တို႔အေပၚသေဘာထား)
(ဘယ္လိုေျပာသလဲဆုိေတာ့ “ တကယ္လည္း သူတို႔ဘာမွလည္းမရွိပါဘူး၊ ျပႆနာလည္းမရွိပါဘူး” — တဲ့)
“၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံ” ေခၚယူေရးကိစၥဟာ သမၼတဦးထင္ေက်ာ္အစိုးရအတြက္ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ စိန္ေခၚမႈ တစ္ခုျဖစ္ တယ္လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။ စြန္႔စားရမယ့္အလုပ္၊ ပုိင္းျဖတ္မႈႀကီးႀကီးနဲ႔လုပ္ရမယ့္ အလုပ္၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လုိ႔လည္း မျဖစ္တဲ့အလုပ္လို႔ ျမင္ပါ တယ္။
ဦးထင္ေက်ာ္အစိုးရေလွ်ာက္မယ့္ လမ္းက ရုိးရိုးစင္းစင္းပါပဲ။ “၂၁ရာစု ပင္လံုညီလာခံ” မွာ ေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္းၿပီး သေဘာတူရရွိ လာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာတင္ျပၿပီးအတည္ျပဳတဲ့လမ္းပါ။ ရိုးစင္းတဲ့လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီလမ္းေပၚမွာ ႀကီးမားတဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔ မေရွာင္မလႊဲႏုိင္ဘဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ရစရာရွိေနပါတယ္။
အဓိကျပႆနာက ကာခ်ဳပ္နဲ႔စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္စု အေသကုိင္စြဲထားတဲ့ “ၿငိမ္းမူ ၆ ရပ္” နဲ႔ ရင့္သီးေမာက္မာတဲ့ သေဘာထား ရပ္ တည္ခ်က္ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္က ဒီမူ၊ ဒီသေဘာထား၊ ဒီေပၚလစီေတြ ကုိင္စြဲထားေနသမွ် ညီလာခံကို ဘယ္သူပဲဦးေဆာင္ ဦး ေဆာင္၊ဘယ္လိုနာမည္ပဲေပးေပး ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ေျပလည္မႈေတာ့မရရွိႏုိင္ပါဘူး။ (ေပးသေလာက္ ယူသြားမယ့္ သူေတြလည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္)
စစ္တပ္အတြက္ ေခ်မႈန္းေရးသတ္ကြင္းျပင္ေပးသလို/ က်ံဳးသြင္းေပးသလို ျဖစ္သြားပဲ စိုးရိမ္ေနမိပါတယ္။
( Burma/ Myanmar ) ကိစၥမွာလည္း အဆင္ေျပသလိုသံုးၾကပါ
“ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ နဲ႔ ၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံ” ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပါပဲ။
“ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရ” နဲ႔ “ စစ္တပ္ ” အတူတူပါပဲလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္လာအံုးမွာလား
ညြန္း –
ျမဝတီသတင္းစာ – (ေမ ၁၅/ ေမ ၁၇ ၊ ၂၀၁၆ )
ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ (၂၈ ေမ ၂၀၁၆)


 (မိုုးမခ) ေမ ၂၉ ၊ ၂၀၁၆





Thursday, July 21, 2016

"၁ ၃ ၅"??????

၂၁-ရာစုပင္လံု စာစဥ္(၃၁) 
(ေနာက္ဆံုးစာတမ္း)

"၁ ၃ ၅"
 
နအဖဟာ အရင္အစုိးရအဆက္ဆက္နဲ႔ လမ္းခြဲထြက္လာတာျဖစ္တယ္၊ အရင္အစုိးရေတြထက္သာတယ္လုိ႔ ဝါႂကြားေနေပမဲ့ ဦးႏုအစုိးရလုပ္ခဲ့တဲ့ ကမၻာေအးလႈိဏ္ဂူ၊ ေနဝင္းလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာစာသတ္ပံုမွာ တစ္ခု-တစ္ေယာက္ စသျဖင့္ သုံးစြဲေရး၊ ေစာေမာင္ထြင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံတုိင္းရင္းသား ၁၃၅ မ်ဳိး၊ ခင္ၫြန္႔ထြင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာအစ-ပုံေတာင္ပုံညာက၊ လူသားအစ-ျမန္မာက ဆိုတဲ့ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္အယူအဆေတြကုိ ဆက္က်င့္သုံးေနပါတယ္။ အခုေဆာင္းပါးမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ တုိင္းရင္း သား ၁၃၅ မ်ဳိးတကယ္ရွိမရွိကုိ ဆန္းစစ္ေဖာ္ထုတ္သြားပါမယ္။

ပထဆုံး ကခ်င္လူမ်ဳိးေတြကုိၾကည့္ရင္ နဝတ-နအဖက ကခ်င္လူမ်ုိး ၁၂ မ်ဳိး လုိ႔ေဖာ္ျပထားရာမွာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး ထဲက ေဆြမ်ဳိးစုကြဲ၊ ဘာသာစကားေလယူေလသိမ္းကြဲေတြကုိ သီးျခားလူမ်ဳိးအျဖစ္ ဇြတ္အတင္းျပထားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကခ်င္ဆုိတဲ့နာမယ္နဲ႔ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး သီးသန္႔ျပထားသလုိ ဂ်င္းေဖာနာမယ္နဲ႔လည္း ျပထားျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကခ်င္ဆုိတာ အားလုံးကုိၿခံဳေခၚတဲ့နာမယ္ျဖစ္မွန္း လူတုိင္းသိေပမဲ့ နအဖဟာ လူမ်ဳိးအေရအတြက္ ေဖာင္းပြေစခ်င္လြန္းအားႀကီးလုိ႔ သီးသန္႔လူမ်ဳိးမဟုတ္တာကုိ အဟုတ္ႀကီးလုပ္ထည့္တာျဖစ္တယ္။ 

နအဖ စာရင္းထဲက ေဂၚရီ၊  ခခူ နဲ႔ ဒူးလန္းတုိ႔ဟာ ဂ်င္းေဖာအႏြယ္ကြဲေတြသာျဖစ္ၿပီး သီးျခားလူမ်ဳိးစုေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ခခူနဲ႔ဒူးလန္း ဆုိရင္ မ်ဳိးႏြယ္ကြဲတခုတည္းကုိဘဲ နာမယ္ႏွစ္မ်ဳိး ေခၚထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ကခ်င္ ၁၂ မ်ဳိးထဲက တမ်ဳိးအျဖစ္ျပထားတဲ့ တ႐ုမ္း နဲ ႔ဒေလာင္ ဆုိတာလည္း ရဝမ္ မ်ဳိးႏြယ္ကြဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နအဖေျပာတဲ့ ကခ်င္ ၁၂ မ်ဳိးဟာ လက္ေတြ႔မွာ ၁ မ်ဳိးဘဲျဖစ္ၿပီး မ်ဳိးႏြယ္စုေတြအျဖစ္ ဂ်ိန္းေဖာ  (မရစ္၊ မရမ္၊ အင္ခြန္၊ လဖိုင္၊ လေထာ္၊ မေဂါင္၊ ဒူလင္း-ခခူ၊ ေဂၚရီ-ဂ်ဆင္း၊ ေလပဲယာ၊ ငွခုပ္)၊ ရဝမ္ (ဒ႐ု၊ လြန္မီ၊ မတ္ဝမ္၊ ထလု၊ ထ႐ံု စသည္မ်ား)၊ မ႐ူ-ေလာင္ေဝၚ၊ အဇီး-ဇိုင္ဝါး၊ လရွီ-လခ်ိတ္၊ လီဆူး-လီေရွာ ဆိုတဲ့ မ်ဳိးႏြယ္စု ၆ စုဘဲရွိပါတယ္။
           နအဖစာရင္း                 အမွန္စာရင္း
၁         ကခ်င္        =       ဂ်ိန္းေဖာ၊ မ႐ူ၊ ရဝမ္၊ လရွီ၊ အဇီး ႏွင့္ လီဆူး တုိ႔ကုိ လႊမ္းျခံဳေခၚေဝၚသည့္အမည္
၂         တ႐ုမ္း           =       ရဝမ္မ်ဳိးႏြယ္စု
၃         ဒေလာင္         =         ရဝမ္မ်ဳိးႏြယ္စု
၄         ဂ်ိန္းေဖာ     =      ဂ်ိန္းေဖာ (ေဂၚရီ၊ ခခူ၊ ဒူးလန္း ႏွင့္ အျခားမ်ဳိးႏြယ္စုဝင္မ်ားပါဝင္)
၅         ေဂၚရီ             =         ဂ်ိန္းေဖာမ်ဳိးႏြယ္စု
၆         ခခူ                =         ဂ်ိန္းေဖာမ်ဳိးႏြယ္စု
၇         ဒူးလန္း           =         ဂ်ိန္းေဖာမ်ဳိးႏြယ္စု
၈         မ႐ူ (ေလာ္ေဝၚ) =         မ႐ူမ်ဳိးႏြယ္စု
၉         ရဝမ္        =    ရဝမ္ သုိ႔မဟုတ္ ႏုံး (ဒေလာင္၊ တ႐ုမ္း ႏွင့္ အျခားမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားပါဝင္) မ်ဳိးႏြယ္စု
၁ဝ       လရွီ (လခ်ိတ္)  =         လရွီမ်ဳိးႏြယ္စု
၁၁       အဇီး              =         အဇီး သုိ႔မဟုတ္ ဇုိင္ဝါးမ်ဳိးႏြယ္စု
၁၂       လီဆူး                     လီဆူး သုိ႔မဟုတ္ ေယာယင္မ်ဳိးႏြယ္စု

နအဖရဲ႕ ကယား လူမ်ဳိးစာရင္းထဲမွာ လူမ်ဳိး ၉ မ်ဳိးျပထားတယ္။ ဒီထဲမွာ ဇယိမ္း၊ ကယန္း (ပေဒါင္)၊ ကဲ႔ခုိ၊ ယင္းေဘာ္ ဆုိတဲ့ေလးမ်ဳိးဟာ တကယ္ေတာ့ ကယန္း (ပေဒါင္) လူမ်ဳိးရဲ႕ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြသာျဖစ္တယ္။ ကယားလူမ်ဳိးထဲမွာလဲ ကယား၊ ကေယာ၊ မႏူးမေနာ၊ ယင္းတလဲမ်ဳိးႏြယ္စုေတြပါဝင္ၿပီး ကယားနဲ႔ ကယန္းဟာ ကရင္နီလူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းအျဖစ္လဲ ခံယူႏိုင္တယ္။ ေဂဘားကေတာ့ တခ်ဳိ႕က ကရင္နီမ်ဳိးႏြယ္စုအျဖစ္၊ တခ်ဳိ႕က ကရင္မ်ဳိးႏြယ္စုအျဖစ္ ပါဝင္ဖို႔ ဆႏၵရွိၾကတယ္။ 
           နအဖစာရင္း                  အမွန္စာရင္း
၁         ကယား         =            ကယား
၂         ဇယိမ္း          =            ကယန္းမ်ဳိးႏြယ္စု
၃         ကယန္း(ပေဒါင္) =   ကယန္း (ပေဒါင္၊ ကဲ့ခုိ၊ ယင္းေဘာ္၊ ဇယိမ္းတုိ႔ပါဝင္)
၄         ကဲ့ခုိ              =           ကယန္းမ်ဳိးႏြယ္စု
၅         ေဂဘား          =           ကရင္မ်ဳိးႏြယ္စု
၆         ဘရဲ႕(ကေယာ) =          ကယားမ်ဳိးႏြယ္စု
၇         မႏုမေနာ         =          ကယားမ်ဳိးႏြယ္စု
၈         ယင္းတလဲ       =          ကယားမ်ဳိးႏြယ္စု
၉         ယင္းေဘာ္       =          ကယန္းမ်ဳိးႏြယ္စု

နအဖရဲ႕ကရင္ လူမ်ဳိး ၁၁ မ်ဳိးစာရင္းဟာလည္း လူမ်ဳိးတမ်ဳိးထဲရဲ႕ နာမယ္ကြဲေတြ၊ မ်ဳိးႏြယ္စုကြဲေတြကုိ သီးျခား လူမ်ဳိးေတြအျဖစ္ ဖန္တီးထားတယ္။ အားလုံးကုိလႊမ္းၿခံဳေခၚတဲ့ ကရင္လူမ်ဳိးကသတ္သတ္၊ စေကာ ပုိး ဘြဲ စတဲ့လူမ်ဳိး ကသတ္သတ္လုပ္ထားတာ အင္မတန္ရယ္စရာေကာင္းပါတယ္။ လူမ်ဳိးေတြေဖာင္းပြေစခ်င္လြန္းလုိ႔ ႀကံမိႀကံရာလုပ္လုိက္တာ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့အစုိးရ အရည္အခ်င္းမဲ့မႈကုိ ျပတာလည္းျဖစ္သြားတယ္။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္က လူမ်ဳိးနာမယ္ေတာင္ အမွန္အတုိင္းမသိဘဲ အစုိးရလုပ္ေနရသလား၊ ဒါေလာက္ေလးမွ မသိဘူးလားလုိ႔ အမ်ားေမးေငါ့စရာ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ကရင္လူမ်ဳိးမွာ စေကာ၊ ပိုး၊ ပကူး၊ မိုဘြာ၊ ဘြဲ၊ ေဂဘား မ်ဳိးႏြယ္စု ၆ မ်ဳိးဘဲရွိပါတယ္။ တေလွပြား၊ ေမာေနပြား ဆုိတာေတြဟာ ပကူးကရင္ နာမည္ကြဲေတြျဖစ္သလုိ ပေလကီး ကေတာ့ မုိးပြား အမည္ကြဲသာျဖစ္တယ္။ မြန္ကရင္ဆုိတာ ပုိးကရင္ျဖစ္ၿပီး စာျဖဴကရင္ဆုိတာကေတာ့ လူမ်ဳိးကုိေျပာတာမဟုတ္ဘဲ ခရစ္ယန္ဘာသာဝင္ေတြကုိ ေျပာတာျဖစ္တဲ့အတြက္ နအဖရဲ႕ ကလိမ္ကက်စ္လုပ္မႈကုိ ထင္ရွားေနေစတယ္။ ကရင္ျဖဴကေတာ့ ကယန္းလူမ်ဳိးထဲက ေအာက္ကယန္း သို႔မဟုတ္ ေဂခိုမ်ဳိးႏြယ္စုျဖစ္တယ္။

ကယား၊ ကယန္း၊ ေဂဘားတို႔ဟာ ရင္းျမစ္အားျဖင့္ ဘြဲကရင္ျဖစ္ေပမဲ့ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာေတာ့ သီးျခားလူမ်ဳိးေတြ၊ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြအျဖစ္ ရပ္တည္သြားၾကပါၿပီ။ ပအုိဝ္းလူမ်ဳိးကေတာ့ နဂုိမူလရင္းျမစ္အားျဖင့္ ပုိးကရင္ မ်ဳိးႏြယ္စုျဖစ္ေပမဲ့ အခုေတာ့ သီးျခားလူမ်ဳိးလကၡဏာ ခံယူထားၿပီျဖစ္တယ္။
           နအဖစာရင္း                  အမွန္စာရင္း
၁         ကရင္           =        စေကာ၊ ပိုး၊ ပကူး၊ မိုဘြာ၊ ဘြဲ၊ ေဂဘားအားလံုးကို ျခံဳ၍ေခၚေသာအမည္
၂         ကရင္ျဖဴ              =          ကယန္းမ်ဳိးႏြယ္စု
၃         ပေလကီး             =          မိုဘြာမ်ဳိးႏြယ္စု
၄         မြန္ကရင္(စာျဖဴ)    =    ပုိးကရင္အမည္ကြဲ၊ စာျဖဴဆုိသည္မွာ ခရစ္ယန္ဘာသာဝင္ကုိ ဆုိလုိ
၅         စေကာ                =          စေကာမ်ဳိးႏြယ္စု
၆         တာေလွပြား          =          ပကူးမ်ဳိးႏြယ္စု
၇         ပကူး                  =           ပကူးမ်ဳိးႏြယ္စု
၈         ဘြဲ                    =           ဘြဲမ်ဳိးႏြယ္စု
၉         ေမာေနပြား          =           ပကူးမ်ဳိးႏြယ္စု
၁ဝ       မိုးပြား                =            မိုးပြားမ်ဳိးႏြယ္စု
၁၁       ရွဴး (ပိုး)            =             ပိုးကရင္မ်ဳိးႏြယ္စု

နအဖစာရင္းထဲမွာ အဆုိးဆုံးကေတာ့ ခ်င္း လူမ်ဳိး ၅၃ မ်ဳိးျပထားတာပါဘဲ။ ႐ူးေပါေပါထုံးစံအတုိင္း ခ်င္း ဆုိတဲ့နာမယ္နဲ႔ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးလည္းျပထားပါေသးတယ္။ ၅၃ မ်ဳိးထဲမွာ ခ်င္းလူမ်ဳိးအျဖစ္ အမွတ္အသားလကၡဏာ identity မသတ္မွတ္ႏုိင္တဲ့ နာဂ၊ မဏိပူရတိုင္းသားကသည္း နဲ႔ နီေပါတိုင္းသားလင္းဘု ကုိလည္းထည့္ထားတယ္။ ဒီကေန႔ ခ်င္းႏုိင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ပညာရွင္မ်ား လက္ခံအတည္ျပဳထားတာ ခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စု ၈ မ်ဳိးဘဲျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိး Race မဟုတ္တဲ့ ေဆြမ်ဳိးစု Clan ၊ စကားဝဲအစု Dialect ေတြကုိ ေရာေႏွာျပထားတဲ့ ၅၃ မ်ဳိးကုိ သ႐ုပ္ခြဲလုိက္ရင္ အခုလုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
           နအဖစာရင္း                  အမွန္စာရင္း
(၁)       ခ်င္း      =   ဇုိမီး၊ ကူကီး၊ မီဇုိ၊ လုိင္မီး၊ မရာ၊ ခ်ဳိ၊ အ႐ႈိ၊ ခမီး မ်ဳိးႏြယ္စု ၈ စုကုိ လႊမ္းျခဳံ ေခၚေသာ လူမ်ဳိးအမည္
(၁ဝ)     ေခါႏုိး၊ ဂန္တဲ့၊ ေဂြးတဲ၊ ငြန္း၊ ဆီစာန္၊ ဆုိင္းဇန္၊ ဇုိ၊ တီးတိန္၊ ေတဇန္၊ ဒင္မ္        =        ဇုိမီးခ်င္းမ်ုိးႏြယ္စု
(၂)       ေခါင္ဆုိင္၊ တာ့ဒုိး     =       ကူးကီးခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စု
(၁၅)     ခြာဆင္းမ္၊ ခြန္လီ၊ ဆင္တန္၊ ဇာေဟာင္၊ ဇုိေဖ၊ ဇန္ၫွပ္၊ တေပါင္၊ တုိင္ခြ်န္း၊ ေတာရ္၊ မိအဲ၊ လင္တဲ၊ ေလာက္တူ၊ လုိင္၊ လုိင္ဇုိ၊ ဇိုတံုး = လုိင္မီးခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စု
(၂)       မရာ၊ မတူ       =      မရာခ်င္းမ်ုိးႏြယ္စု
(၅)       ဒုိင္ (ယင္ဒူး)၊ မကန္း၊ မြင္း၊ အုပု၊ ေရာင္တူ   =      ခ်ဳိခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စု
(၇)       ခမီ၊ အဝခမီ၊ ေခါင္စုိ၊ ပနန္း၊ ေလးျမိဳ၊ ဝါကင္းမ္၊ အႏူး  =   ခမီးခ်င္း(ၿမိဳ) မ်ုိးႏြယ္စု
(၂)       ဆလုိင္း၊ အ႐ႈိ                         =          အ႐ႈိခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စု
(၃)      ကလင္ေကာ(လူ႐ႈိင္း)၊ လူ႐ႈိင္း(လူေရွ)၊ ဟြာလ္ငုိ    =    မီဇုိခ်င္း (လူ႐ႈိင္း) မ်ဳိးႏြယ္စု
(၄)       နာဂ၊ တန္ခူး၊ မာရင္၊ အနန္                    =          နာဂလူမ်ဳိး
(၁)       ေမ့ေထး(ကသည္း)                  =              မဏိပူရ္မ်ဳိးႏြယ္
(၁)       လင္းဘု                =              နီေပါမ်ဳိးႏြယ္

ကူကီး (သာဒုိး) ဟာ ရင္းျမစ္အားျဖင့္ ဇုိမီးမ်ဳိးႏြယ္စုျဖစ္ေပမဲ့ အခုေတာ့ သီးျခားမ်ဳိးႏြယ္စုအျဖစ္ ရပ္တည္ေနပါၿပီ။ လုိင္မီး ရင္းျမစ္ျဖစ္တဲ့ မရာ ဟာလည္း အခု သီးျခားမ်ဳိးႏြယ္စုအျဖစ္ ရပ္တည္ေနပါၿပီ။ နအဖဟာ ခမြီးနဲ႔ၿမိဳ ကုိ ရခုိင္လူမ်ဳိး ထဲထည့္မထားရင္ ခ်င္း ၅၅ မ်ဳိး ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ ခ်င္းပုန္း၊ ခ်င္းဘုတ္ စတဲ့ နာမယ္ကြဲေတြ ထပ္ထည့္လုိက္ရင္ နအဖရဲ႕ ခ်င္းစာရင္းဟာ ၁ဝဝ နားကပ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ 

ခ်င္းျပည္နယ္ထဲကလဲမဟုတ္တဲ့ နာဂ လူမ်ဳိးကုိ ခ်င္းလူမ်ဳိးထဲ သတ္မွတ္ထည့္သြင္းလုိ႔မရဘဲ သီးျခားျမန္မာႏုိင္ငံတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးတမ်ဳိးအျဖစ္ သတ္မွတ္ရ မွာျဖစ္ပါတယ္။ နအဖရဲ႕ခ်င္းေတြလုိဘဲ နာဂထဲက ေဆြမ်ဳိးစု၊ စကားဝဲအစုေတြက အနည္းဆုံး ၆၄ မ်ဳိးရွိလုိ႔ ခ်င္းထက္မ်ားပါတယ္။ နာဂလူမ်ဳိးမွာ ျပည္နယ္မရွိလုိ႔ ခ်င္းလုိ လူမ်ဳိးအမ်ားႀကီး ခြဲမျပတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ နအဖရဲ႕ ျမန္မာျပည္ “တုိင္းရင္းသားအေရအတြက္” ၃ဝဝ ေက်ာ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ နာဂလူမ်ဳိးမွာေတာ့ လိုင္းေနာင္၊ လဟယ္၊ တန္ရွန္း၊ ကြန္ညပ္၊ တန္ကြန္၊ မကူရီ၊ ပါရာ မ်ဳိးႏြယ္စုႀကီး ၇ စု ရွိတယ္။ 

နအဖက ဗမာ (ေခၚ) ျမန္မာလူမ်ဳိးစုအေရအတြက္ကုိ နဝင္းေက်ေအာင္ ၉ ခုျပထားပါတယ္။ ေယာ၊ ထားဝယ္နဲ႔ ဘိတ္ တုိ႔ကုိ သီးျခားလူမ်ဳိးေတြအျဖစ္ ျပထားတယ္။ တကယ္ေတာ့ စကားဝဲ dialect အစုကြဲသာျဖစ္တယ္ လုိ႔ မႏုႆေဗဒပညာရွင္မ်ားနဲ႔ ဘာသာေဗဒပညာရွင္မ်ား သတ္မွတ္ထားတာ အားလုံးအသိပါဘဲ။ ဘိတ္နဲ႔ထားဝယ္ကေတာ့ သီးျခားလူမ်ုိးသ႐ုပ္လကၡဏာနဲ႔ ရပ္တည္လာေနၿပီျဖစ္တယ္။ နအဖဟာ ရွမ္းျပည္က သီးျခားဗမာမ်ဳိးႏြယ္ဝင္ ဓႏု၊ ေတာင္႐ုိးနဲ႔ အင္းသားတို႔ကုိလဲ ရွမ္းလူမ်ဳိးထဲ ထည့္ထားပါတယ္။ ရွမ္းျပည္၊ ကခ်င္ျပည္နဲ႔ စစ္ကိုင္းတိုင္းအစပ္က ေရွးဦးဗမာ Proto-Burman မ်ဳိးႏြယ္ဝင္ ဖြန္းလူမ်ဳိးကို ဗမာလူမ်ဳိးထဲ ထည့္ထားေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ ေရွးဦးဗမာမ်ဳိးႏြယ္ဝင္ မိုင္းသာလူမ်ဳိးကိုေတာ့ ရွမ္းလူမ်ဳိးထဲထည့္ထားတယ္။ ဒါ့အျပင္ တိဘက္-ဗမာအႏြယ္ မဟုတ္ဘဲ မေလး၊ အင္ဒိုနီးရွား တို႔လို ၾသစႀထိဳနီးရွန္းမ်ဳိးႏြယ္ႀကီးထဲက ဆလုံေတြကုိ ဗမာလူမ်ဳိးထဲထည့္ထားတာဟာ မႏုႆေဗဒအသိ ႏု႔ံနဲ႔ရာက်ပါတယ္။ စစ္ကုိင္းတုိင္းထဲက နာဂေတြက်ေတာ့ ခ်င္းလူမ်ဳိးထဲ ထည့္ထားေပမဲ့ ကဒူးကနန္းေတြကုိေတာ့ ဗမာလူမ်ဳိးထဲ ထည့္ထားၿပီး ကဒူးနဲ႔ကနန္းကုိလည္း ခြဲျပထားတယ္။ ယဗိန္းကေတာ့ လူဦးေရရာဂဏန္းေလာက္ဘဲ ရွိႏိုင္ေတာ့တဲ့ မ်ဳိးတုံးလုနီးဗမာမ်ဳိးႏြယ္စု ျဖစ္ပါတယ္။ ဖြန္း၊ မိုင္းသာ နဲ႔ ကဒူးကနန္းတို႔ကို ရွမ္းလူမ်ဳိးေတြကလဲ တိုင္းဖြန္း၊ ရွမ္းတ႐ုတ္ နဲ႔ တိုင္းကတူး ဆိုတဲ့ ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္စုေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတယ္။
           နအဖစာရင္း                  အမွန္စာရင္း
၁         ဗမာ             =        ဗမာ
၂         ထားဝယ္       =        ထားဝယ္
၃         ဘိတ္           =        ထားဝယ္စကားဝဲအစု
၄         ေယာ          =         ဗမာစကားဝဲအစု
၅         ယဗိန္း         =         ဗမာမ်ဳိးႏြယ္စု
၆         ကဒူး          =          ကဒူးကနန္းမ်ဳိးႏြယ္စု
၇         ကနန္း        =          ကဒူးကနန္းမ်ဳိးႏြယ္စု
၈         ဆလုံ         =          ဆလုံလူမ်ဳိး
၉         ဖြန္း           =          ဖြန္းလူမ်ဳိး

နအဖဟာ မြန္ ကုိေတာ့ တမ်ဳိးထဲပဲျပထားၿပီး တျခားမြန္ခမာမ်ဳိးႏြယ္ေတြျဖစ္တဲ့ ဝ၊ ပေလာင္၊ ယင္းနက္ ယင္းက်ား စတာေတြကုိ ရွမ္းလူမ်ဳိးေတြထဲထည့္ျပထားပါတယ္။
           နအဖစာရင္း                  အမွန္စာရင္း
၁         မြန္                 =      မြန္
 
ရခုိင္ လူမ်ဳိးကုိ ၇ မ်ဳိးစာရင္းျပထားရာမွာ တကယ္ေတာ့ ခမြီး နဲ႔ၿမိဳ (မ႐ုိ) ဟာ ရခုိင္ျပည္မွာေနတဲ့ ခမီးခ်င္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ခမြီးနဲ႔ၿမိဳ ဟာ သီးျခားလူမ်ဳိးႏွစ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ မ်ဳိးႏြယ္စုတခုတည္းေအာက္က မ်ဳိးႏြယ္ကြဲေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒိုင္းနက္ နဲ႔ မရမာႀကီးကို ဘာသာစကား ေၾကာင့္ သီးျခားလူမ်ဳိးေတြအျဖစ္ စာရင္းျပထားေပမဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအရ ရခိုင္မ်ဳိးႏြယ္စု ျဖစ္ႏိုင္ပါ တယ္။
        နအဖစာရင္း                  အမွန္စာရင္း
၁         ရခုိင္          =            ရခုိင္လူမ်ဳိး
၂         ကမန္        =            ကမန္လူမ်ဳိး (ရခိုင္စကားေျပာ အစၥလာမ္ဘာသာ ဝင္)
၃         ခမြီး          =        ခမီးခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စု
၄         ဒုိင္းနက္     =       ဒုိင္းနက္-ခ်ကၠမာလူမ်ဳိး (ဘဂၤါလီစကားေျပာ ဗုဒၶဘာသာဝင္)
၅         မရမာႀကီး   =    မရမာႀကီး-ဘ႐ူးဝါးလူမ်ဳိး (ဘဂၤါလီစကားေျပာ ဗုဒၶဘာသာဝင္)
၆         ၿမိဳ            =             ခမီးခ်င္းမ်ဳိးႏြယ္စု
၇         သက္        =             သက္-ခ်က္ (ရခိုင္မ်ဳိးႏြယ္စု)
 
နအဖစာရင္းပါ ရွမ္း ၃၃ မ်ဳိးကေတာ့ ရွမ္းတင္မကဘဲ တိဘက္ဗမာမ်ဳိးႏြယ္ေတြ၊ ပအိုဝ္း လို ကရင္မ်ဳိးႏြယ္ေတြ၊ ဝ ပေလာင္လို မြန္ခမာမ်ဳိးႏြယ္ေတြစသျဖင့္ ေရာေထြးေနပါတယ္။ ရွမ္းႀကီးနဲ႔ တိုင္းလုံ ဆုိတာ တခုတည္းျဖစ္ၿပီး ရွမ္းကေလးနဲ႔ တိုင္းေလ့ဟာလည္း တမ်ဳိးတည္းျဖစ္တယ္။ ခႏၱီးရွမ္း နဲ႔ တိုင္းလ်မ္ (ရွမ္းနီ) ကုိျပထားေပမဲ့ တိုင္းႏူ (ရွမ္းတ႐ုတ္)၊ တိုင္းလိ၊ တိုင္းလမ္ နဲ႔ ဒရယ္ ကုိခ်န္ထားတယ္။ ကရင္၊ ခ်င္း တို႔လိုဘဲ ထုိင္း သို႔မဟုတ္ တိုင္း (ရွမ္း) လူမ်ဳိးဟာလဲ လူမ်ဳိး တမ်ဳိးတည္းေအာက္မွာ ထိုင္းယိုင္ (ထိုင္းလံု၊ ရွမ္းႀကီး)၊ ထိုင္းေမာ၊ ထိုင္းႏူ(ရွမ္းတ႐ုတ္)၊ ထိုင္းခြန္ (ဂံုရွမ္း)၊ ထိုင္း ခမ္းတီး၊ ထိုင္းလ်ံ (ရွမ္းနီ)၊ ဒရယ္၊ ထိုင္းလိ (က်ဳိင္း႐ံုးႀကီးရွမ္း)၊ ထိုင္းလမ္ (မံုးလမ္ရွမ္း)၊ ထိုင္းခြမ္း စတဲ့ မ်ဳိးႏြယ္စု ေတြသာျဖစ္ေနၿပီး အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံက ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္ေတြျဖစ္တဲ့ ထိုင္း (ထိုင္းႏြဲ႔၊ ရွမ္းကေလး)၊ ထိုင္းယြန္း (ဇင္းမယ္ရွမ္း)၊ ထိုင္းေလာ တို႔ကိုေတာ့ သီးျခားလူမ်ဳိးေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္လို႔ရႏိုင္ပါတယ္။

အင္၊ စုံ၊ ဝ နဲ႔ တုိင္းလြယ္ တုိ႔ဟာ တမ်ဳိးတည္း ျဖစ္ပါတယ္။ (တုိင္းလြယ္ ကုိေတာ့ သီးျခားမြန္ခမာလူမ်ဳိးတခု အျဖစ္ ယူလုိ႔ရႏုိင္တယ္။) ကြီ နဲ႔ လားဟူ မကြာသလုိ ဖ်င္နဲ႔ အခါလည္း အတူတူပါဘဲ။ ပေလးနဲ႔ပေလာင္ အတူတူျဖစ္သလုိ ေျမာင္ဇီး၊ ယအုိ (ေယာင္) နဲ႔ အုိက္ဆြယ္ တမ်ဳိးတည္းျဖစ္ၾကပါတယ္။ နယ္ခ်င္းထိစပ္ေနလုိ႔ ယူနန္တ႐ုတ္လူမ်ဳိးကုိ (ယူနန္တ႐ုတ္ မဟုတ္ဘဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀၀ နီးပါးက မင္မင္းဆက္ ေနာက္ဆံုးဘုရင္နဲ႔အတူေျပးလာတဲ့ ေျမာက္ပိုင္းသား မန္ဒါရင္တ႐ုတ္ လို႔လဲ တခ်ဳိ႕သမိုင္းေတြမွာ ဆိုပါတယ္) ဗမာျပည္ရဲ႕တုိင္းရင္းသား ကုိးကန္႔လူမ်ဳိး အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာေတြ႔ရသလုိ  ယြန္း (ေျမာက္ပုိင္းထုိင္း) လူမ်ဳိး၊ ခမူ (ေလာ) လူမ်ဳိး၊ ရွမ္းကေလး (ဝါ) တုိင္းေလ့ (ထုိင္း) လူမ်ဳိးတုိ႔ကုိလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာေတြ႔ရတယ္။ ခ်င္းျပည္ဘက္မွာ ကသည္း (မဏိပူရ္) လူမ်ဳိး၊ လင္းဘု (နီေပါ) လူမ်ဳိးတုိ႔ကုိ တုိင္းရင္းသားသတ္မွတ္ထားေပမဲ့ အလားတူ နယ္ခ်င္းစပ္ေနလို႔ ဗမာျပည္နယ္နိမိတ္ထဲ မ်ဳိးဆက္မ်ားစြာေနထုိင္ေနတဲ့ ထုိင္းလိ (ယူနန္)၊ ထိုင္းလမ္ (ယူနန္)၊ ပသွ်ဴး (မေလး)၊ တိဘက္၊ ေဂၚရခါး (နီေပါ)၊ စစ္တေကာင္းဘဂၤါလီ-႐ိုဟင္ဂ်ာ (ဘဂၤလားေဒ့ရွ္) တုိ႔ကုိေတာ့ တုိင္းရင္းသား အျဖစ္ ေဖာ္ျပထားတာမေတြ႔ရပါဘူး။
           နအဖစာရင္း                             အမွန္စာရင္း
(၃)       ရွမ္း၊ ရွမ္းႀကီး၊ တုိင္းလုံ   =           ထုိင္းလုံ (ထုိင္းယုိင္) မ်ဳိးႏြယ္စု
(၁)       ဂုံ                            =            ထုိင္းခြန္ (ဂုံ) မ်ဳိးႏြယ္စု
(၁)       ေမာရွမ္း                    =            ထုိင္းေမာ မ်ဳိးႏြယ္စု
(၁)       တုိင္းလ်မ္                  =            ထုိင္းလ်မ္ (ရွမ္းနီ) မ်ဳိးႏြယ္စု
(၁)       ခႏၱီးရွမ္း                     =            ထုိင္းခမ္းတီး (ပူတာအို) မ်ဳိးႏြယ္စု
(၂)       ရွမ္းကေလး၊ တုိင္းေလ့   =           ထုိင္းႏြဲ႔ (ထုိင္း) လူမ်ဳိး
(၁)       ယြန္း                        =            ထုိင္းယြန္း (ဇင္းမယ္ထုိင္း) လူမ်ဳိး
(၂)       ပေလး၊ပေလာင္          =            ပေလာင္လူမ်ဳိး
(၃)       ဝ၊ အင္၊ စုံ၊ တိုင္းလြယ္   =           ဝ လူမ်ဳိး
(၁)       ဓႏု                         =             ဓႏု လူမ်ဳိး
(၁)       ေတာင္႐ုိး                 =             ေတာင္႐ုိးလူမ်ဳိး
(၁)       ဓေနာ                     =             ဓေနာလူမ်ဳိး
(၂)       လားဟူ၊ ကြီ              =             လားဟူလူမ်ဳိး
(၂)       ေကာ္၊ ဖ်င္               =              အခါလူမ်ဳိး
(၁)       ခမူ                        =              ခမူလူမ်ဳိး
(၃)       ေျမာင္ဇီး၊ ေယာင္၊ အုိက္ဆြယ္  =   ေျမာင္လူမ်ဳိး
(၁)       ကုိးကန္႔                =             ကုိးကန္႔တ႐ုတ္လူမ်ဳိး
(၁)       အင္းသား             =              အင္းသားလူမ်ဳိး
(၁)       ပအုိဝ္း                 =              ပအုိဝ္းလူမ်ဳိး
(၂)       ယင္းက်ား၊ ယင္းနက္   =         ယင္းလူမ်ုိး
(၁)       မုိင္းသာ                 =            မုိင္းသာလူမ်ဳိး

ဒါကုိခ်ဳပ္ၾကည့္လုိက္ရင္ နအဖေျပာတဲ့ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိး ၁၃၅ မ်ဳိးဆုိတာမွာ ၁၀၀ ေလာက္က စာရင္းထပ္ေနတာ၊ လုပ္ႀကံတည္ထြင္ထားတာနဲ႔ မ်ဳိးႏြယ္စု tribe၊ ေဆြမ်ဳိးစု clan၊ စကားဝဲအစု dialect ေတြကို လူမ်ဳိးအျဖစ္ျပထားတာျဖစ္ေနၿပီး လူမ်ဳိး (၃၀) ေက်ာ္ေလာက္ဘဲ တကယ့္အမွန္အကန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ ဗမာျပည္မွာ လူမ်ဳိး ၃၀-၃၅ မ်ဳိးေလာက္ဘဲရွိတယ္လို႔ ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ ထမန္၊ ဒရယ္၊ ဗမာမူဆလင္ (ေျမဒူး၊ ေဇဒဘာရီ၊ မဂို၊ ပသီ၊ က်ဴလီယာ၊ စူရတီ၊ ပထန္၊ ကခ်ာ)၊ ဗမာဟိႏၵဴ၊ ပင္လယ္ရပ္ျခားတ႐ုတ္နဲ႔ နယ္စပ္ဟိုဘက္ဒီဘက္ခြေနေလ့ရွိတဲ့ တိဘက္၊ ေဂၚရခါး၊ ထိုင္းလိ၊ ထိုင္းႏူ (ရွမ္းတ႐ုတ္)၊ ထိုင္းလမ္၊ မေလး-ပသွ်ဴး၊ စစ္တေကာင္းသားဘဂၤါလီ တို႔လို ဒီစာရင္းထဲမပါဘဲ က်န္ေနတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါ့အျပင္ သီးျခားလူမ်ဳိးအျဖစ္ အမွတ္လကၡဏာသစ္ ခံယူလုိတဲ့ သုိ႔မဟုတ္ မခံယူလုိတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြလဲ ရွိႏုိင္ပါေသးတယ္။ ယဗိန္း၊ ဓေနာ၊ ဒရယ္၊ ထမန္၊ ဖြန္း၊ တ႐ုမ္း၊ ခမူတုိ႔ဆိုရင္ မ်ဳိးတုံး လုဆဲဆဲ၊ သုိ႔မဟုတ္ လူဦးေရရာဂဏန္းေလးသာရွိတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ၊ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗမာျပည္နယ္နိမိတ္ထဲမွာရွိတဲ့ (တိုင္းရင္းသား/ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်)လူမ်ဳိးေတြကို စာရင္းခ်ဳပ္လိုက္ရင္ --
(၁) ကခ်င္ (ဂ်ိန္းေဖာ၊ ရဝမ္၊ မ႐ူ၊ အဇီး၊ လခ်ိတ္၊ လီဆူး မ်ဳိးႏြယ္စု ၆ စု)
(၂) ကယား (ကယား၊ ကေယာ၊ မႏုမေနာ၊ ယင္းတလဲ မ်ဳိးႏြယ္စု ၄ စု) 
(၃) ကယန္း (လဝီ-ပေဒါင္၊ ေဂခို-ကရင္ျဖဴ၊ ကငန္-ယင္းေဘာ္၊ ဇယိမ္း-လထ မ်ဳိးႏြယ္စု ၄ စု) 
(၄) ကရင္ (စေကာ၊ ပိုး၊ ပကူး၊ မိုဘြာ၊ ဘြဲ၊ ေဂဘား မ်ဳိးႏြယ္စု ၆ စု)
(၅) ပအိုဝ္း (ကြန္လံု၊ ခ႐ိုင္း၊ တေတာက္၊ နန္းေခ၊ က်န္းစန္း၊ ေကာင္တန္၊ ဗလာ၊ တိယန္၊ ေတာင္သား မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၆) ခ်င္း (ဇိုမီး၊ ကူကီး၊ မီဇို၊ လိုင္မီး၊ မရာ၊ ခ်ဳိ၊ အ႐ႈိ၊ ခူမီး မ်ဳိးႏြယ္စု ၈ စု)
(၇) နာဂ (လိုင္းေနာင္၊ လဟယ္၊ တန္ရွန္း၊ ကြန္ညပ္၊ တန္ကြန္၊ မကူရီ၊ ပါရာ မ်ဳိးႏြယ္စု ၇ စု)
 (၈) ဗမာ (ေယာ၊ ေတာင္သား-ပ်ဴ၊ ယဗိန္း မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၉) ထားဝယ္ (ထားဝယ္၊ ဘိတ္ မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၁၀) ဓႏု
(၁၁) အင္းသား
(၁၂) ေတာင္႐ိုး
(၁၃) ကတူးကနန္း (ကတူး၊ ကနန္း မ်ဳိးႏြယ္စု ၂ စု)
(၁၄) ေမာ္ကင္း-ဆလံု
(၁၅) ဖြန္း
(၁၆) မိုင္းသာ-အခ်န္ (ရွမ္းတ႐ုတ္)
(၁၇) ထမန္
(၁၈) မြန္
(၁၉) ပေလာင္-တအာင္း (႐ူက်ဳိင္း၊ ႐ူကြမ္း၊ ႐ူခါန္၊ ႐ူမိုင္း၊ ႐ူပိုး၊ ကတူး၊ ကြယ္ဟယ္၊ ႐ူေဟာ့၊ ႐ူဗေရာင္း၊ ႐ူခုတ္၊ ႐ူလဲင္း မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၂၀) ဝ (အင္၊ စံု၊ လ၊ ဝ၊ ထိုင္းလြယ္၊ ဆမ္ေတာက္ မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၂၁) ယင္း (ယင္းနက္၊ ယင္းက်ား မ်ဳိးႏြယ္စု ၂ စု)
(၂၂) ဓေနာ 
(၂၃) ရခိုင္ (သက္၊ မရမာ၊ ေခ်ာင္းသား၊ ေတာင္သား၊ ရမ္းျဗဲသား မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၂၄) ဒိုင္းနက္-ခ်ကၠမာ
(၂၅) မရမာႀကီး-ဘ႐ူးဝါး
(၂၆) ကမန္
(၂၇) ရွမ္း (ထိုင္းလံု-ထုိင္းယိုင္၊ ထိုင္းေမာ၊ ထိုင္းႏူ၊ ထိုင္းခြန္၊ ထိုင္းလ်ံ၊ ထိုင္းခမ္းတီး၊ ဒရယ္၊ ထိုင္းလိ၊ ထိုင္းလမ္၊ ထိုင္းေန၊ ထိုင္းခြမ္း မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၂၈) လားဟူ (ကြီ၊ လားဟူနက္၊ လားဟူရွီ မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၂၉) အခါ (ေကာ္၊ ဖ်င္ မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၃၀) ေျမာင္ (ေျမာင္ဇီး၊ ေယာင္၊ အိုက္ဆြယ္၊ ေျမႇာ့မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၃၁) ခမူ-ခမင္
(၃၂) ကိုးကန္႔တ႐ုတ္ (မလိပါရင့္)

(၃၃) ေမ့ေထး (ကသည္း)
(၃၄) လင္းဘု (နီေပါ)
(၃၅) ထိုင္း (ထိုင္းႏြဲ႔)
(၃၆) ထုိင္းယြန္း (ဇင္းမယ္ရွမ္း)
(၃၇) ေလာ (ထိုင္းေလာ)
(၃၈) ပသွ်ဴး (မေလး)
(၃၉) တိဘက္
(၄၀) ေဂၚရခါး (နီေပါ)
(၄၁) စစ္တေကာင္းသား-႐ိုဟင္ဂ်ာ
(၄၂) ဗမာမူဆလင္ (ေျမဒူး၊ ေဇဒဘာရီ၊ မဂို၊ ပသီ၊ က်ဴလီယာ၊ စူရတီ၊ ပထန္၊ ဘဂၤါလီ၊ ကခ်ာမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၄၃) ဗမာဟိႏၵဴ (တမီးလ္၊ ဂူဂ်ာရတ္တီ၊ ေဂၚရင္ဂ်ီ၊ ပန္ခ်ာပီ၊ မာရာဝါရီ၊ ဘဂၤါလီ၊ ေတလဂူမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၄၄) ပင္လယ္ရပ္ျခားတ႐ုတ္  (ဖူးက်င့္-လက္ရွည္၊ ကြမ္တံု-လက္တို၊ ဟတ္ခါး၊ ယူနန္၊ ပန္းေသး၊ မုန္းဝန္းမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား)
(၄၅) အျခားမ်ဳိးႏြယ္မ်ား (ဥပမာ- ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေအဘယ္လ္၊ အဆိုေတာ္ေမဆြိကဲ့သို႔ ဂ်ဴးမ်ဳိးႏြယ္မ်ား၊ အဆိုေတာ္ခင္ဝမ္း ကဲ့သို႔ ဂ်ပန္မ်ဳိးႏြယ္မ်ား၊ ဥေရာပမ်ဳိးႏြယ္မ်ား)

ဘယ္လုိဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဗမာျပည္ရဲ႕ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအေရအတြက္ဟာ ၃၅ မေက်ာ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စစ္အုပ္စု ဟာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအေရအတြက္ ဆယ္ဂဏန္းမျပည့္လည္း အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ထူေထာင္မွာပါဘဲ။ တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲမယ့္အႏၱရာယ္ရွိတယ္လို႔ ဆင္ေျခေပးအံုးမွာပါဘဲ။ စစ္အုပ္စုစကား၊ စစ္အုပ္စုစာရင္းေတြဟာ ဘယ္လုိမွ စိတ္ခ်ယုံၾကည္စရာမရွိဘူး ဆုိတာရယ္၊ ကုိယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ႏုိင္ငံထဲက လူမ်ဳိးေတြကုိေတာင္ မွန္ မွန္ကန္ကန္ စာရင္းေကာက္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ဆႏၵ မရွိဘူးဆုိတာရယ္ကုိေတာ့ ၁၃၅ မ်ဳိးစာရင္းက သက္ေသခံ ေနပါတယ္။
 
ဂါမဏိ
(၂၀၀၅-၂၀၁၆)

Sunday, July 10, 2016

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျမင္းကိုတက္စီးျခင္း

(မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၉၊ ၂၀၁၆

ဗမာျပည္မွာ NLD အစိုးရသစ္ တက္လာၿပီျဖစ္လို႔ ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲၿပီး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔ တာဝန္ဟာ သမ႐ိုးက်အျမင္နဲ႔ၾကည့္ရင္ NLD အစိုးရနဲ႔ တကယ့္အစိုးရေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တာဝန္ ျဖစ္လာၿပီလို႔ ထင္စရာပါဘဲ။ ဒီအတြက္လဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျမင္းကိုတက္စီးဖို႔ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းကို ရပ္သိရြာသိ အဓိက တာဝန္ေပးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔အေျခအေနတခ်ဳိ႕ကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ အခုလိုေတြ႔ရပါ တယ္။

ဇြန္ ၁၇ ရက္မွာ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းဟာ ဗမာျပည္ရဲ႕ အင္အားအႀကီးဆံုး တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ျဖစ္တဲ့ UWSA ဝ အဖြဲ႔နဲ႔ ပင္မ မဟာမိတ္ မိုင္းလားအဖြဲ႔ေတြကို ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ က်ဳိင္းတံုကတဆင့္ မိုင္းလားကို ခရီးထြက္ခဲ့ တယ္။ ဒီေနရာမွာ စကတည္းကယဥ္သကုိျဖစ္တာက အစိုးရေဟာင္းလက္ထက္ ေအာင္မင္း၊ ေအာင္ေသာင္း၊ သိန္းေဇာ္၊ ေအာင္သန္းထြဋ္တို႔ အပစ္ရပ္စာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးေရးကိစၥ၊ NCA လက္မွတ္ထိုးေရးကိစၥေတြ လာစကား ေျပာ စည္း႐ံုးနားခ်တဲ့အခါတိုင္း က်ဳိင္းတံု သုိ႔မဟုတ္ လား႐ႈိးကေန ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ လာတာခ်ည္းလိုလို ျဖစ္ေပမဲ့ အစိုးရ သစ္ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးစဥ္မွာေတာ့ ရဟတ္ယာဥ္မသံုးႏိုင္ဘဲ ကားနဲ႔ဘဲ လာရတာ ျဖစ္တယ္။ ဒါ့အျပင္ က်ဳိင္းတံုကေန မိုင္းလား-အစိုးရနယ္ျခား ဝမ္တာပင္းအထိ ခရီးစဥ္မွာလဲ ဘာလံုျခံဳေရးအေစာင့္အေရွာက္မွ ပါမလာခဲ့ပါဘူး။

ဒီခရီးစဥ္မတိုင္ခင္ ဧၿပီလကုန္ပိုင္းကေတာ့ တိုင္းရင္းသားေရးရာေကာ္မတီဝင္ NLD လႊတ္ေတာ္အမတ္၊ ဗိုလ္မႉး ခ်ဳပ္ေဟာင္းစိုးေဌးဟာ ေဒသခံတာဝန္ခံအဆင့္ NLD တေယာက္ေခၚၿပီး UWSA ဌာနခ်ဳပ္ ပန္ဆန္းကို ကိုယ့္အစီအစဥ္ နဲ႔ကိုယ္သြားၿပီး ဝ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အျမင္သေဘာထားေတြကို တီးေခါက္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗမာ စစ္တပ္ကအရာရွိမွန္သမွ်ဟာ လက္ရွိတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနသူျဖစ္ျဖစ္၊ အၿငိမ္းစားျဖစ္ျဖစ္၊ ကစထမႉး တိုင္းမႉး တပ္မမႉးအဆင့္ထိတာဝန္ယူခဲ့ဖူးသူျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူမဆို စီနီယာကတာဝန္မေပးဘဲ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ဘာမွ ထိုးထြင္းေရွ႕ေဆာင္ မလုပ္တတ္၊ အထက္အမိန္႔မရဘဲ ဘာမွမလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ျဖစ္တာ လူတိုင္းသိထာဝရ အမွန္တရား ျဖစ္တယ္။ အရင္အဖြဲ႔အစည္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အဖြဲ႔အစည္းသစ္ကို ေရာက္သြားေပမဲ့ အရင္အဖြဲ႔အစည္း တံုးက စီနီယာျဖစ္ခဲ့သူ၊ အဲ့ဒီစီနီယာကလဲ အခုအဖြဲ႔အစည္းသစ္မွာ တရားမဝင္ဒုဥကၠဌအဆင့္လိုလို အင္မတန္ေပါက္ ေရာက္ေနသူလို႔ နာမည္ႀကီးေတာ့ အက်င့္ေဟာင္းမျပင္ႏိုင္ မေဖ်ာက္ႏိုင္ဘဲ နာခံမိေပမဲ့ အစြယ္(မ)လိုသူမိဖုရား (မဟုတ္တဲ့ဘုရင္မႀကီး)၊ အသြားေစခိုင္း သူဘုရင္ (႐ူး)နဲ႔ ေလးပစ္သူမုဆိုး(ျပဳတ္) ၃ ဦး ၃ ဖလွယ္အနက္က ထံုးစံ အတိုင္း ေလးပစ္သူဘဲ ငမိုက္သားျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျမင္းကိုစီးဖို႔ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ကို တာဝန္ေပးလိုက္ေတာ့ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ မိုင္းလားခရီးစဥ္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ မိုင္းလားကျပန္သြားတဲ့အထိ တကယ္ျမင္းတက္စီး ဇက္ႀကိဳးကိုင္ေနတာ ဘယ္သူလဲ မရွင္း လင္းေသးပါဘူး။

အစည္းအေဝးမွာ ခင္ေဇာ္ဦးက ထိုင္းကေတာင္းဆိုထားတဲ့ ဝ ေတာင္ပိုင္းကစခန္း ႐ုပ္ေပးဖို႔ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ ဝ ေခါင္းေဆာင္ ေက်ာက္ေကာ္အန္းက “ထိုင္းက စခန္းဆုတ္ခိုင္းမႈဟာ ထိုင္းနယ္နိမိတ္ထဲကစခန္းမဟုတ္၊ ဗမာျပည္နယ္ နိမိတ္ထဲက စခန္းျဖစ္လို႔ ဗမာျပည္အခ်ဳပ္အျခာအာဏာနဲ႔ဆိုင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ စြန္႔လႊတ္သူ အျဖစ္ သမိုင္းတရားခံ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး၊ မဆုတ္ႏိုင္ဘူး” လို႔ ျပတ္ျပတ္ေျပာလိုက္လို႔ ခင္ေဇာ္ဦးၿငိမ္သြားတယ္။ ၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံတို႔ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံတို႔တက္ဖို႔ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းတို႔ေတြကေျပာေတာ့ ဝ နဲ႔ မိုင္းလားက တက္မယ္ မတက္ဘူး ဘာမွမေျပာဘဲေနခဲ့တယ္။

ဝ နဲ႔ မိုင္းလားက AA TNLA MNDAA ၃ ဖြဲ႔န႔ဲေတြ႔ဖို႔ အၾကံေပးလို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔က ေနျပည္ေတာ္ (ေဒၚစုနဲ႔မင္းေအာင္လႈိင္ကုိ) ျပန္ေမးၿပီး ေနာက္တေန႔မွာ အလြတ္သေဘာ နာရီဝက္ေလာက္ေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္။ တိုင္းရင္း သားဘက္က TNLA ဥကၠဌ၊ AA ဒုဦးစီးခ်ဳပ္၊ MNDAA အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး၊ ဝ ေခါင္းေဆာင္ ေက်ာက္ေကာ္အန္း၊ အထူး(၄)ေခါင္းေဆာင္ စိုင္းလင္းတို႔ပါၿပီး  အစိုးရဘက္က ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္း၊ ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းခင္ေဇာ္ဦး နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းသိန္းေဇာ္တို႔ဘဲပါတယ္။ ဝ က လွေမာင္ေရႊ၊ မင္းေဇာ္ဦးစတဲ့ MPC စာေရးေတြ ပါတာလက္မခံဘူး ေျပာထားလို႔ ဒီခရီးစဥ္မွာ MPC တေယာက္မွ မလိုက္ခဲ့ရပါ။ NLD ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ပါလာတဲ့ မိုးေဇာ္ဦးကိုေတာင္ မင္းေဇာ္ဦးနဲ႔မွားၿပီး လက္မခံဘူးလုပ္ေနလို႔ အေတာ္ရွင္းလိုက္ရပါေသးတယ္။

ဒီေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ေက်ာက္ေကာ္အန္း ေျပာတာ အဓိက ၃ ခ်က္ရွိတယ္။-
(၁) ဝ ေတာင္သမိုင္းေၾကာင္းကို ေဒါက္တာတင္မ်ုိးဝင္းနဲ႔ ခင္ေဇာ္ဦးသိေအာင္ ရွင္းျပတယ္၊ ဗိုလ္သိန္းေဇာ္ကေတာ့ စီနီယာပိုက်ေတာ့ သိႏိုင္ေလာက္တယ္။ ထိုင္းနယ္စပ္ မိုင္းတံု-မိုင္းဆတ္-ပံုပါက်င္-မိုင္းယြန္း ေဒသကို ဗမာစစ္တပ္က သြားခိုင္းလို႔ ဝ တပ္သြားရတာ၊ ဒီထက္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ စစ္ကူေတာင္းလို႔ စစ္ကူသြားေပးရတာ ျဖစ္တယ္။ စစ္ကူ ေပးၿပီးေတာ့ ယြက္စစ္တပ္ ျပန္ေျခမခ်ႏိုင္ေအာင္ ဝ အရပ္သားေတြပါ ေျပာင္းလာေစခ်င္တယ္လို႔ အဲ့ဒီတံုးက တပ္ခ်ဳပ္ ႀကီးသန္းေရႊကေျပာခဲ့ၿပီး  အဲ့ဒီအစီအစဥ္ကို တ႐ုတ္ကလဲ ေထာက္ခံခဲ့တယ္။ (တ႐ုတ္နယ္စပ္နားက ဘိန္းစိုက္သမား ၈ ေသာင္းေလာက္ေလ်ာ့သြားလဲ မနည္းဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ တ႐ုတ္ကေထာက္ခံတာျဖစ္ႏိုင္)။ ဒီလို ဝ အရပ္သား ၈ ေသာင္းမိသားစုလိုက္ေရႊ႕ဖို႔ကားေတြကို နဝတ-နအဖ အစိုးရကစီစဥ္ေရႊ႕ေျပာင္းေပးခဲ့တာျဖစ္တယ္။

(၂) ဗမာစစ္တပ္က ယြက္စစ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္မွာ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္တိုက္ခဲ့တာ ကိုးကန္႔နဲ႔တိုက္ခဲ့တာထက္ ၁၀ ဆ-၁၅ ဆ ပိုက်ခဲ့တယ္။ မိုုင္းကၽြတ္၊ ဟိုယြတ္တို႔ကို ယြက္စစ္တပ္က အၾကာႀကီးသိမ္းထားႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါကို UWSA က ကူတိုက္ ေပးၿပီး ျပန္သိမ္းခဲ့ရတာျဖစ္တယ္။ ယြက္စစ္ဟာ နယ္စပ္မွာ ထိုင္းစစ္တပ္အကူအညီနဲ႔ ဝင္တိုက္ၿပီး တိုင္းျပည္အခ်ဳပ္ အျခာအာဏာကိုေတာင္ ထိပါးခဲ့တယ္။ တိုင္းျပည္ကခြဲထြက္မယ္လို႔လဲ ေျဗာင္ေၾကညာဖူးတယ္။
အဲလိုလူမ်ဳိးကိုေတာင္ အခု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားေျပာႏိုင္ၿပီး လည္ပင္းဖက္ေနတာ ကိုးကန္႔ ပေလာင္ ရခိုင္ကို ဘာလို႔ စကားမေျပာႏိုင္သလဲ။ AA TNLA MNDAA ၃ ဖြဲ႔က ခြဲထြက္မယ္လို႔လဲ တခါမွမေၾကညာခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ ၃ ဖြဲ႔ကို မေဆြးေႏြးႏိုင္ဘူး ဆိုတာ လက္ေတြ႔မက်ဘူး။

(၃) ဒါေၾကာင့္ ဒီ ၃ ဖြဲ႔မပါရင္ ဝ နဲ႔ မိုင္းလားအဖြဲ႔ေတြ ဘာအစည္းအေဝး ညာအစည္းအေဝးေတြမလာဘူး၊ တကယ္လို႔ ေလ့လာခ်င္လို႔ လာတက္ရင္လဲ ဘာစာခ်ဳပ္မွ လံုးဝ(လံုးဝ) လက္မွတ္မထိုးဘူးလို႔ ေက်ာက္ေကာ္အန္းက အျပတ္ ေျပာလိုက္တယ္။

ခင္ေဇာ္ဦး ျပန္ေျပာတာက ယြက္စစ္ဟာ ၂၀၁၅ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ ျပည္ေထာင္စုေန႔ထမင္းစားပြဲမွာ သိန္းစိန္ကို ‘လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို စြန္႔ပါ့မယ္’လို႔ ကတိေပးၿပီး လက္မွတ္လဲထိုးခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔နဲ႔တြဲတာတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ အနာေဟာင္းေတြကို ေခ်ဖ်က္ၿပီး အခုလိုဆက္ဆံတာျဖစ္တယ္တဲ့။ RCSS သွ်မ္းေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႕ အေန အထားက အဲ့သလုိ။

တကယ္လို႔ ၃ ဖြဲ႔က ေဆြးေႏြးခ်င္ရင္ (၁) လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္စြန္႔မယ္လို႔ ေၾကညာရမယ္ (လက္နက္ကေတာ့ ၃-၅ ႏွစ္ၾကာမွစြန္႔လဲရတယ္ ဆိုဘဲ)၊ (၂) ၿပီးခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုး ၂-၃ ႏွစ္အတြင္း ကိုးကန္႔ ရခိုင္ ပေလာင္တပ္ လုပ္ခဲ့သမွ် အားလံုးမွားေၾကာင္း လူသိရွင္ၾကားဝန္ခ် ေတာင္းပန္ရမယ္၊ ဒါမွ ေတြ႔ဆံုႏိုင္မယ္လို႔ ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းေရွ႕မွာဘဲ တင္းတင္းမာမာေျပာတယ္၊ ဒီ ၃ ဖြဲ႔ကို အစိုးရက ေတြ႔ခ်င္ေတြ႔၊ တပ္ကေတာ့ အဲ့ဒီ ၂ ခ်က္ မလုပ္ရင္ မေတြ႔ႏိုင္ဘူး၊ ဒါကိုလက္မခံရင္လဲ တိုက္ေပါ့ကြာလို႔ေျပာၿပီး စည္းေဝးခန္းထဲ ထိုင္ေတာင္မထိုင္ေတာ့ဘဲ အျပင္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ ဝ နဲ႔ အတိုင္းအတာတခုရင္းႏွီးေနၿပီျဖစ္တဲ့ သိန္းေဇာ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႔က်န္ခဲ့ၿပီး ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းကေတာ့ ၿငိမ္ကုပ္ေနခဲ့တယ္။ ေဒါက္တာႀကီးဟာ အထက္ကိုျပန္တင္ျပေပးပါမယ္လို႔ဘဲ ‘ထံုးစံအတိုင္း’ ေျပာႏိုင္ၿပီး ျပန္သြားခဲ့ ေတာ့တယ္။

တကယ္စစ္တိုက္ေနတဲ့အဖြဲ႔ေတြမပါဘဲ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။ ဒီလို အဓိပၸာယ္မရွိတဲ့ အေတြးအေခၚျဖစ္လာတဲ့အေၾကာင္းရင္းက ကိုးကန္႔စစ္ပြဲမွာ မင္းေအာင္လႈိင္ ခံထားရတာကို တအား စိတ္နာေနလို႔ျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စိုးဝင္းရဲ႕စီမံခ်က္၊ ကစထမႉး တိုင္းမႉးေတြအၾကံေပးခ်က္ အားလံုး ပယ္ခ်ၿပီး သူ႔တဦးတည္းသေဘာနဲ႔ ထင္ရာစိုင္းခဲ့တာေတြ၊ ဘယ္ကုန္းကို ဘယ္တပ္နဲ႔ ဘယ္ေန႔မွာ ဘယ္ေဒါင့္ကေန ဘယ္လိုတိုက္ ဆိုတာကအစ အေသးစိတ္ဝင္ပါခဲ့တာမွာ အႀကီးအက်ယ္ကြဲလို႔ အရွက္ႀကီးရွက္၊ အနာႀကီးနာေနလို႔ဘဲ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တရားခံရွာခံရတဲ့ ကစထမႉး ေအာင္သန္းထြဋ္၊ တိုင္းမႉးေအာင္စိုးနဲ႔ ဒကစမႉးေစာျမင့္ဦး ဘဲ ထိသြား လြင့္သြားခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ တခ်ိန္က ဦးတည္ရန္သူ ကုလားမယားလို႔ ဆဲေပးခဲ့ရတဲ့ ရန္သူ႔ျပည္နယ္ လႊတ္ေတာ္တို႔၊ ရန္သူ႔ျပည္နယ္အစိုးရတို႔ထဲ အိပ္ငိုက္ေနၾကရၿပီ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မင္းေအာင္လႈိင္ဟာ ဦးပိုင္မွာ အဝါးမေတာ္လို႔ျပုတ္လာတဲ့ ခင္ေဇာ္ဦးကို လက္တိုလက္ေတာင္း ခိုင္းစားေနတယ္။ တကယ္လို႔ ပံုမလာရင္လဲ အခ်ိန္မေရြး အမႈေဟာင္းေတြျပန္ေဖာ္ၿပီး ေဆာ္ႏိုင္လို႔ ခင္ေဇာ္ဦးဟာ သခင္အားရ ကၽြန္ပါးဝ လုပ္ျပေနရတယ္။

တဖက္မွာလဲ တပ္ထဲက ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္အဆင့္၊ ဗိုလ္မႉးႀကီးအဆင့္ေတြ အပါအဝင္ ၃၈၄ ေယာက္ကို ရာထူးေညာင္းေနလို႔ ဆိုၿပီးထုတ္ခဲ့တယ္။ (ရာထူးသက္ၾကာေနတဲ့ စစ္သံမႉး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေတြေတာ့ မျပဳတ္) ဒါေပမဲ့ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ပင္စင္သက္ ၅ ႏွစ္တိုးလို႔ စိုးဝင္း၊ ေက်ာ္ေဆြ၊ ျမထြန္းဦးတို႔ချမာ တက္လမ္းမရွိေတာ့တဲ့ဘဝ ေရာက္သြားရွာတယ္။ စာဖတ္ေနသူႀကီးသေဘာက်တဲ့ ျမထြန္းဦးကေတာ့ ရန္ကုန္မွာ အေဖအသုဘလုပ္တာ ေလာ္စစ္ဟန္ၿပီးရင္ ဒုတိယ အႀကီးက်ယ္ဆံုးအသုဘျဖစ္သြားကတည္းက မင္းေအာင္လႈိင္က ေတးထားခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ တိုင္းမႉးေတြအားလံုး လိုလို သူ႔လူေတြထည့္ထားၿပီး မၾကာခင္ အထက္ထိုးတင္ ကန္တင္၊ ဒီ့ေနာက္ အပတ္စဥ္အင္မတန္ကြာတဲ့လူေတြကို တိုင္းမႉးေတြ ထပ္တင္ဖို႔ စီစဥ္ေနတယ္။ ပိုတိတိက်က်ေျပာရရင္ သူ႔ေအာက္မွာ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ တပ္မ ၄၄၊ ႀတိဂံတိုင္းနဲ႔ ခမရ ၁၂၀ က ဂ်ဴနီယာေတြကိုတင္ဖို႔ျဖစ္တယ္။ အရင္က ေနဝင္း-သန္းေရႊတို႔နည္းေဟာင္းအတိုင္းဘဲ အာဏာနီတည္ ေဆာက္ေနတယ္။

နဝတ ဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးေစာေမာင္က တြင္း-၁ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ကိုထိန္းဖို႔ သူ႔လူ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္သန္းထြန္းကို တင္ခဲ့ သလို နအဖ ဥကၠဌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊကလဲ တြင္း-၁ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ကို သူ႔လူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ဝင္းနဲ႔ထိန္းခဲ့ၿပီး အခု မင္းေအာင္လႈိင္ကလဲ သန္းေရႊလူျဖစ္တဲ့ စရဖ ေထာက္လွမ္းေရးခ်ဳပ္ ျမထြန္းဦးကိုထိန္းဖို႔ သူ႔လူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သန္းထြတ္သိန္း ကို ဒုစရဖခ်ဳပ္ ခန္႔ထားတယ္။ တဖက္မွာလဲ NCA ၈ ဖြဲ႔ထဲက အေရးပါသူတခ်ဳိ႕ကို စရဖ က တိုက္နဲ႔ ကားေတြေပးၿပီး ထိန္းထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ လတ္တေလာထုတ္ထားတဲ့ ၃၈၄ ေယာက္ကို အရင္လို အရပ္ဘက္ပို႔ မိုးက်ေရႊကိုယ္ေတြအျဖစ္ ဌာနဆိုင္ရာေတြ ထိုးထည့္ဖို႔ကလဲ မျဖစ္ေတာ့၊ ၾကံ႕ဖြတ္ပါတီနဲ႔ဦးပိုင္ထဲ ထည့္ဖို႔လဲ ဟိုက ဒါေလာက္ အမ်ားႀကီး ေနရာမေပးႏိုင္ ျဖစ္ေနလို႔ ျပႆနာေတြ စ,တက္ေနၿပီ။

UWSA ဟာ ၂၀၀၉ BGF အသြင္ေျပာင္းေရးတံုးက BGF လက္ခံမယ္၊ ထိုင္းနယ္စပ္က ၁၇၁ ေဒသ ဖ်က္သိမ္းၿပီး ေျမာက္ဖက္ျပန္ဆုတ္မယ္အထိ လိုက္ေလ်ာခဲ့ေပမဲ့ နအဖ က ရေလလိုေလအိုတေစၧ ျဖစ္ၿပီး ညစ္ကပ္ကပ္ေတာင္းဆို ခ်က္ေတြ ထပ္လုပ္လာလို႔ ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ BGF လုပ္ဖို႔ UWSA တပ္အားလံုး က်ဳိင္းတံု နဲ႔ လား႐ႈိးမွာ လာစုရမယ္၊ လာသင္တန္းတက္ရမယ္၊ သင္တန္းတက္ေနခ်ိန္မွာ ဝ ေဒသကို ဗမာစစ္တပ္ေတြ ဝင္ထိန္းေပးမယ္လို႔ ေတာင္းဆိုလို႔ ဝ က သံသယေတြႀကီးသြားၿပီး BGF စီမံကိန္းပ်က္သြားတာျဖစ္တယ္။ အရင္ ဝ BGF လုပ္မယ့္အစီအစဥ္ ပ်က္သြား ေတာ့ စရဖ ရဲဲျမင့္(ေလး) တရားခံရွာခံရၿပီး လြင့္သြားသလို အခုလဲ ခင္ေဇာ္ဦးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပ်က္တဲ့ကိစၥမွာ တရားခံ ရွာခံရၿပီး ဦးပိုင္ ပုဒ္မေတြပါ တသီႀကီးတပ္ခံရမယ့္အလားအလာရွိေနတယ္။

ဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ဗမာစစ္တပ္အေပၚ ၁၉၈၉ က ၂၀၀၉ အထိထားခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ၾကာယံုၾကည္မႈ ရာခိုင္ႏႈန္း ၈၀ ေလာက္ ပ်က္သြားၿပီး ေခတ္မွီလက္နက္ဝယ္ယူတပ္ဆင္မႈေတြ အႀကီးအက်ယ္လုပ္ခဲ့တယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ကမ႓ာ့အႀကီးဆံုးသတၱဳ သိုက္ေတြထဲမွာ တခုအပါအဝင္ျဖစ္လာတဲ့ မန္ေမာ္သတၱဳမိုင္းကလဲ အရင္မူးယစ္ေဆးလုပ္တံုးကထက္ အမ်ားႀကီးပိုမ်ား တဲ့ဝင္ေငြေတြ ရလာေတာ့ ေလယာဥ္ ရဟတ္ယာဥ္ကအစ ဒံုးက်ည္ေတြ ေဟာင္ဝစ္ဇာေတြ ေလကာလက္နက္ေတြ ေသာက္ေသာက္လဲဝယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အခုဆိုရင္ UWSA ရဲ႕ စစ္အင္အားကို တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြၾကားထဲ သူ႔ၾသဇာရွိန္ဝါနဲ႔ေပါင္းစပ္လိုက္တဲ့အခါ ဗမာစစ္တပ္နဲ႔ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္စစ္ပြဲႀကီး ျဖစ္လာရင္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး ေတာင္ေပၚေျမျပန္႔မက်န္ ျပည္နယ္ျပည္မ,မခြဲ ေက်းလက္ၿမိဳ႕ျပ စစ္မ်က္ႏွာေပါင္းစံုနဲ႔ ေနရာအႏွံ႔ထၾကမွာျဖစ္လို႔ Mutually Assured Destruction (M.A.D.) ႏွစ္ဖက္စလံုး ေသခ်ာေပါက္ေၾကျပဳန္းမယ့္အဆင့္ကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ တယ္။

အခုတခါလဲ AA TNLA MNDAA ၃ ဖြဲ႔က UWSA ဆီမွာ တပ္ေတြအပ္ထား သို႔မဟုတ္ လက္နက္ေတြအပ္ထားၿပီးမွ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးရမယ္လိုလို ၾကားေနျပန္ၿပီ။ ၂၀၀၉-၂၀၁၀ တံုးက UWSA နဲ႔ တိုက္ခါနီးအေျခအေနေရာက္သြားခဲ့တာ ကို သင္ခန္းစာမယူႏိုင္ဘဲ လက္ေတြ႔မက်တဲ့၊ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ ထပ္လုပ္ဖို႔ ပုဇြန္ဦးေႏွာက္ေတြနဲ႔ စဥ္းစား ေနျပန္ၿပီ။ မူလလက္ေဟာင္းပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို အေထာက္အကူမျဖစ္႐ံုမက မူလပင္လံုစိတ္ဓာတ္နဲ႔ လံုးလံုးႀကီးကြဲလြဲေန တဲ့စိတ္ကူးေတြ အၿပီးအျပတ္စြန္႔လႊတ္ခ်ိန္တန္ပါၿပီ။

၂၀၁၅ အေစာပိုင္းကတည္းက ေဒၚစုက တင္မ်ဳိးဝင္းကို တပ္နဲ႔ဆက္ဆံေရးကိုယ္စားလွယ္ ခန္႔ခဲ့လို႔ ဆက္ဆံေနခဲ့ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကိုင္တာ ႀကိဳးဆြဲတာခံထားရတဲ့သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ တပ္ကိုမထိန္းႏိုင္တာ သိသာေနတယ္။ NCA လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ ၈ ဖြဲ႔အနက္ မင္းေအာင္လႈိင္တို႔ကို အတက္ႂကြဆံုးလည္ပင္းဖက္ေနတဲ့၊ အေရးအပါဆံုးအဖြဲ႔ျဖစ္တဲ့ KNU ရဲ႕ ဘိတ္-ထားဝယ္ခ႐ိုင္ တပ္မဟာ ၄ ဂြင္မွာရွိတဲ့ ထီးခီးဂိတ္ကို ကမ္း႐ိုးတန္းစစ္တိုင္း မႉးက  NCA ခ်ဳိးေဖာက္ၿပီး ဆုတ္ခိုင္းတဲ့ကိစၥမွာ NLD ရဲ႕ တနသၤာရီတိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က စစ္တပ္ဘက္ကိုေထာက္ခံလိုက္ တဲ့ကိစၥဟာ ခ်ီးဘရိန္းျဖစ္မႈကိုျပေန႐ံုမက ျမင္းဘယ္သူစီးေနလဲဆိုတာ ျပတဲ့လကၡဏာလဲျဖစ္တယ္။

မိုင္းလားမွာ ၃ ဖြဲ႔ကို ခင္ေဇာ္ဦးေျပာတဲ့ ဒုတိယအခ်က္က လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥဆိုေတာ့ လက္ရွိမင္းေအာင္လႈိင္ ေခါင္း ေဆာင္ေနတဲ့ စစ္အုပ္စုဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးျမင္းကို အတင္းလုစီးၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ကို ဆက္ေမြးခ်င္တဲ့အၾကံ ထင္ရွားလာ ေနတယ္။ မင္းေအာင္လႈိင္ရဲ႕ စီမံကိန္းကေတာ့ လက္ရွိၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲကို ၃-၅ ႏွစ္အခ်ိန္ဆြဲထားမယ္၊ ၂၀၂၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သူကိုယ္တိုင္ေသာ္၎၊ သူ႔လူေသာ္၎ သမတျဖစ္မွ စိတ္ႀကိဳက္လုပ္မယ္၊ စိတ္ႀကိဳက္ေခ်မႈန္းမယ္ လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနတယ္။ စစ္တပ္က ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး လူမႈေရးနယ္ပယ္ေတြထဲ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ ဝင္စြက္ခဲ့တဲ့ ရလဒ္အျဖစ္ ေျခလ်င္/ေျချမန္တပ္ရင္းတရင္းမွာ ေရွ႕တန္းထြက္တပ္ခြဲတခြဲဘဲ ထားႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဒီကေန႔ ေခတ္မွာ လက္ေတြ႔နဲ႔ အေဝးႀကီးကင္းကြာေနတယ္။

ဒါေပမဲ့ မၾကာေသးတဲ့ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မတီအစည္းအေဝးမွာေတာ့ ခင္ေဇာ္ဦးက ၃ ဖြဲ႔ကိုေရာ၊ တျခား လက္မွတ္မထိုးတဲ့အဖြဲ႔ေတြကိုေရာ အျပဳတ္တိုက္ပစ္မယ္ေျပာေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေဟာက္ပစ္လိုက္တာ ဟာ လြတ္သြားတဲ့ျမင္းဇက္ႀကိဳးကို ျပန္ကိုင္ဖို႔ အလားအလာေကာင္းတဲ့ႀကိဳးပမ္းခ်က္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့စကားပံုေတြအတိုင္း သတိထားရမွာေတြ အမ်ားသားပါ။ “ျမင္းစီးၿပီး အထီးမွန္းအမမွန္းမသိ” “ကိုယ့္ျမင္း ကိုယ္စိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္” “ျမင္း ဂ်ဳိတပ္ေပးသလို” “ျမင္းကမလႈပ္ ခံုကလႈပ္” “ပန္းခင္းကိုျမင္းစီးၿပီးေလွ်ာက္ ၾကည့္” “ေလွအဆင္း ျမင္းအတက္” “ေကာက္႐ိုးတမွ်င္ထပ္တင္လို႔ ျမင္းခါးက်ဳိး” “ျမင္းခြာ သံမႈိတခ်က္လြတ္လို႔ စစ္ပြဲ တခုလံုး႐ႈံး” “ျမင္းေကာင္း ခြာလိပ္” “ျမင္းျမင္းခ်င္း ႏြားႏြားခ်င္းဆိုသလို” စသည္စသည္ျဖင့္။ အဓိကျပႆနာကေတာ့ စစ္တပ္စိတ္ႀကိဳက္ဆြဲထားတဲ့ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒဇက္ႀကိဳးပါဘဲ။

ေအာင္သဇင္

Saturday, July 2, 2016

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စည္းစိမ္တစ္၀က္ကို သိမ္းပိုက္ထားတဲ့ တရုတ္မူးယစ္ဘုရင္ Steven Law ေခၚ ထြန္းျမင့္ႏိုင္



 ရင္းႏွီးသူေတြက ကိုခ်ဴး(A Chiu) လို႔ေခၚတဲ့ Steven Law ရဲ႕ လူသိပ္မသိတဲ့ တရုတ္နာမည္ ကေတာ့ လွ်ဴပင္က်ံဳး (Lu Ping Zhong)ျဖစ္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာေတာ့ ဗမာအမည္ ဦးထြန္းျမင့္နိုင္ကိုေတာ့ အားလံုးသိ ၾကလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ကိုခ်ဳးရဲ႕ပံုရိပ္ဟာ ျမန္မာအမည္ ဦးထြန္းျမင့္နိုင္ဆိုရင္ Asia World ကုမၼဏီနဲ႔ ယွဥ္တြဲၿပီး သိရွ...ိၾကသလို Steven Law ဆိုရင္ေတာ့ ကိုးကန္႔အဖြဲ႔ရဲ႕ မူးယစ္ေမွာင္ခိုလုပ္ငန္းမ်ားနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးသိၾကမွာပါ။ Lu Ping Zhong အေနနဲ႔ေတာ့ တရုတ္နိုင္ငံအတြင္းနဲ႔ စကၤာပူအပါအ၀င္ ျပည္ပခရီး သြားလာရာမွ သံုးစြဲေလ့ရွိပါ သည္။

Steven Law ဟာ ထင္ေပၚလိုစိတ္မရွိဘဲ မူးယစ္ရာဇာတို႔ရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း သိုသိုသိပ္သိပ္ ေနထိုင္တတ္သလို မူးယစ္ေဆး၀ါးေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ေငြမဲေတြကို ယခင္စစ္အစိုးရ လက္ထက္ လူႀကီးမ်ားနဲ႔ေပါင္းၿပီး ေငြျဖဴ လုပ္နိုင္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဦးရွစ္လံုးလိ္ု႔ နာမည္ႀကီးသည့္ ယခု ဒုသမၼတ(၁) ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦးကို Steven Law အဓိက ခ်ဥ္းကပ္နိုင္ခဲ့ၿပီး ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦး၏ လက္ရင္းတပည့္ ဗိုလ္ႀကီးေအးခ်စ္(ၿငိမ္း)ႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး အရပ္ဘက္၊ စစ္ဘက္စီးပြားေရးဂြင္ အားလံုးကို လက္မလႊတ္တမ္း ရယူထားပါသည္။
Steven Law သည္ သူ႔အေဖ ဘိန္းဘုရင္ေလာစစ္ဟန္၏ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈကို တရား၀င္ေငြျဖဴ ျဖစ္ေစရန္ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္တြင္ Asia World ကုမၸဏီကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္း စီးပြားေရး နယ္ပယ္ကို၀င္ ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဗကပၿပိဳကြဲေရးအတြက္ ေလာစစ္ဟန္မွ တဆင့္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ စစ္ေထာက္ လွမ္းေရးမ်ားက အထူးအခြင့္အေရး ေပးမႈအရ Steven Law သည္ သစ္လုပ္ခြင့္ ပါမစ္တန္(၅၀၀၀) ရရွိခဲ့ပါသည္။ ရရွိခဲ့သည့္ပါမစ္ကို တရုတ္ကုန္သည္မ်ား ႏွင့္ ေပါင္းၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ သစ္တန္ခ်ိန္သိန္းခ်ီ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ သစ္ပါမစ္ေပၚမွီျပီး ျပည္တြင္းတရား၀င္ စီးပြားေရးလုပ္လာခဲ့သူ Steven Law သည္ ၄င္းပိုင္ေငြမဲမ်ားျဖင့္ လမ္း၊ တံတားေဖာက္ လုပ္ျခင္း၊ အစိုးရစီမံကိန္း လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား ေဆာက္လုပ္ျခင္း၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းႏွင့္ အျခားသြင္းကုန္ထုတ္ကုန္လုပ္ငန္းမ်ားစသည့္ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ ၀င္ဆန္႔လာ ခဲ့ၿပီး စစ္အစိုးရ မ်က္ႏွာသာေပးမႈအရ ထိပ္တန္း စီးပြားေရးသမားႀကီး ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။

ဇနီးျဖစ္သူ စကၤာပူနိုင္ငံသူ ကေလးႏွစ္ေယာက္ အေမ Cecillia Ng သည္လည္း ျမန္မာႏွင့္စကၤာပူ အၾကား တရားမ၀င္ ေငြေၾကးလႊဲေျပာင္းမႈလုပ္ငန္း(Hondi) အႀကီးအက်ယ္လုပ္ကိုင္သူတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး Steven Law ရဲ႕ေငြမဲေတြကို စကၤာပူနိုင္ငံရွိ UOB ၊ OCBC ၊ DBS ကဲ့သို႔ေသာ ဘဏ္ႀကီးမ်ားမွာ အေကာင့္ဖြင့္သိမ္းဆည္း ထားလို႔ အေမရိကန္ CIA က ေစာင့္ၾကည့္ခံေနရပါသည္။ Cecillia Ng သည္ သူ႔ေယာက်္ား Steven Law ပုိင္သည့္ Asia World ၏ ျပည္ပကုမၸဏီခြဲသံုးခုျဖစ္ေသာ စကၤာပူအေျခစိုက္ Golden Aron.Pte, S.H Ng Trading Company, K0kang Singapore Pte.Ltd မ်ားကို ဦးေဆာင္ လုပ္ကိုင္ေနလ်က္ ရွိပါသည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး အပါအ၀င္ ျမန္မာနိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးဥပေဒမ်ားႏွင့္ မညီမညြတ္သည့္ တရားမ၀င္ စီးပြားေရးလုပ္ ငန္းမ်ားမွ ရရွိသည့္ ၀င္ေငြအားလံုးကို လႊဲေျပာင္းရယူရန္ ၄င္းကုမၸဏီမ်ားကို အသံုးျပဳလ်က္ ရွိပါသည္။

Steven Law ၏ မူးယစ္ေဆး၀ါးေက်ာ္ေဇာမႈႏွင့္ တရုတ္နိုင္ငံ၏ ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံျပဳမႈမ်ားေၾကာင့္ ယခင္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက ျပည္တြင္းစီးပြားေရး နယ္ပယ္မွာ ေနရာေပးျခင္း မရွိသျဖင့္ သူ႔အေဖရဲ႕ဇာတိေျမ ကိုးကန္႔ေဒသကို အေျခခံၿပီး ေဒသဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္သာ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္မႈရွိေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ ပါးေရနပ္ေရရွိၿပီး စီးပြားေရး အကြက္ျမင္သည့္ တရုတ္လူမ်ိ္ဳးပီပီ ထိုစဥ္က ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမႈးကို ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့ၿပီး မူးယစ္ေဆး၀ါးမွ ရရွိသည့္ ေငြမဲမ်ားျဖင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို အႀကီးအက်ယ္ ေထာက္ပ့ံေပးမႈေၾကာင့္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပို္င္း တိုင္းမႈးႀကီး၏ အရင္းႏွီးဆံုး တရုတ္ ေလာပန္းႀကီး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ၄င္းေနာက္တိုင္းမႈးႀကီး စစ္ေထာက္ခ်ဳပ္ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး စစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား ျပဳတ္သြားခ်ိန္မွာ ေတာ့ Asia World ကုမၸဏီမွာ ကံဇာတာတက္ခဲ့ရပါသည္။

ျပည္တြင္းမွာ ေစာင့္ၾကည့္ခံရမႈ အေျခအေနက လြတ္ေျမာက္ခဲ့ျခင္း၊ တရုတ္အစုိးရ၏ ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံခိုင္မာလာျခင္း၊ ဦးရွစ္လံုးတန္ခိုး အာဏာႀကီးထြား လာျခင္းမ်ားႏွင့္အတူ Steven Law၏ လုပ္ရည္ကို္င္ရည္ ပါးနပ္မႈေၾကာင့္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွစတင္ၿပီး Asia World ဆိုသည့္ နဂါးႀကီး ျမန္မာျပည္တြင္ အေမာက္ေထာင္ လာခဲ့ပါသည္။

အထူးသျဖင့္ ဦးရွစ္လံုး တာ၀န္ယူရသည့္ စစ္တပ္ တပ္ေထာက္ဌာနရွိ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ျမန္မာစီးပြားေရး ေကာ္ပိုေရးရွင္း (MEC) ၏ စက္ပစၥည္း ၀ယ္ယူမႈမ်ား သြင္းကုန္လုပ္ငန္းမ်ား အားလံုး တစ္ဦးတည္း ကိုယ္စားလွယ္ရရွိခဲ့ၿပီး ေငြျဖဴမ်ား တိုးပြားလာပါသည္။ မူးယစ္မွရရွိေသာ ေငြမဲမ်ားကို ေငြျဖဴလုပ္ရာတြင္ ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း ေအးခ်စ္ (ဇင္ထက္ ဘိလပ္ေျမေရာင္း၀ယ္ေရး) ႏွင့္ပူးေပါင္းၿပီး ႏွစ္စဥ္ ဘိလပ္ေျမတန္ခ်ိန္ ၃ သန္းႏွင့္ သံေခ်ာင္းလံုးတန္ခ်ိန္ ၁ သိန္းခန္႔ကို ျပည္ပမွ ဘဏ္ေငြစာရင္းမ်ားျဖင့္ ၀ယ္ယူၿပီး MEC ျပည္တြင္းက်ပ္ ေငြျဖင့္ေပးေခ်ခဲ့ပါသည္။ Steven Law သည္ ဘိလပ္ေျမတင္သြင္းမႈေၾကာင့္ ရရွိသည့္က်ပ္ေငြအား ျပည္တြင္းမွ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လစာႏွင့္၄င္း၏ Asia W0rld ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အသံုးျပဳလ်က္ရွိပါသည္။ ဦးရွစ္လံုး နယက အတြင္းေရးမႈး(၁)ျဖစ္လာခ်ိန္တြင္ စစ္တပ္စီးပြားေရးသာမက အရပ္ဘက္၀န္ႀကီးဌာန စီမံကိန္းလုပ္ငန္းႀကီးမ်ား ကိုပါ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ ေဆာက္လုပ္ခြင့္ရရွိခဲ့ပါသည္။ ေငြမဲမွေငြျဖဴေျပာင္းျခင္း၊ ေငြျဖဴမ်ားတိုးပြားေအာင္ လုပ္ျခင္းတို႔ကို ၄င္းရရွိခဲ့သည့္ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းမ်ားအား အသံုးခ်နိုင္ခဲ့ၿပီး ယခုအခါ ထိပ္ထိပ္ႀကဲစီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး တစ္ဦး ျဖစ္ေနပါသည္။

တရုတ္ကုမၼဏီႀကီးမ်ား၏ ကုိယ္စားလွယ္(ပြဲစား)အျဖစ္ ေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္း တည္ေဆာက္ေရးမ်ား ကိုခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီး ျမစ္ဆံုေရအား လွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းတြင္လည္း သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းမႈကို ေလ့လာမႈ မျပဳဘဲ ေကာ္မရွင္ရရွိေရး ေလာဘေဇာျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ တရုတ္အစိုးရအေနျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံ၏သယံ ဇာတမ်ားကို အျမတ္ႀကီးစားရယူနိုင္ရန္ Steven Law ကို အသံုးခ်ၿပီး ျမန္မာနိုင္ငံ၏စီးပြားေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားကို ႀကိဳးကိုင္ လုပ္ေဆာင္ေနေၾကာင္း အေနာက္နိုင္ငံမ်ားမွ ထင္ျမင္ ယူဆထားပါသည္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္း U.S Department Of The Treasury အင္တာနက္ ၀ဘ္ဆိုက္မွာ ေဖာ္ျပခ်က္အရ Steven Law ၏ Financlal Network တြင္ မူယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနေသာ Asia World ၏ လုပ္ငန္းမ်ားကို ေဖာ္ျပထားရွိပါသည္။

အထင္ရွားဆံုး ျဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလကုန္ပိုင္းက Asia World ဆိပ္ကမ္းမွ ထိုင္၀မ္ကိုထြက္ခြာမည့္ ကုန္တင္သေဘာၤေပၚက သစ္သားေခ်ာင္းမ်ား အတြင္း ဘိန္းျဖဴဘေလာက္ တံုး ၆၄ တံုုး (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄ သန္းခန္႔) ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရပါသည္။ သို႔ေပမဲ့လည္း Steven Law ဟာ ဖမ္းဆီး ခံရျခင္းမရွိဘဲ ၄င္း၏စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ပိုမိုႀကီးထြားလာခဲ့ျခင္းကို အမ်ားက အံ့အားသင့္ခဲ့ၾကရပါသည္။

၁၉၉၅ ခုႏွစ္ခန္႔က မူးယစ္ေဆး၀ါးဘုရင္၏ သားျဖစ္လို႔ ကမၻာေက်ာ္ ရွန္ဂရီလာ ဟိုတယ္မ်ား၏ ဒါရိုက္တာအဖြဲ႔၀င္ အျဖစ္မွ ႏႈတ္ထြက္ခဲ့ရေသာ Steven Law သည္ မူးယစ္ေငြမဲမ်ားကို ျပည္တြင္းစီးပြားေရး ကုမၸဏီအမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေငြျဖဴလုပ္လာနိုင္ခဲ့သျဖင့္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ စကၤာပူနိုင္ငံ၏ (Asia News) သတင္းဌာနတြင္ ေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွယ္ယာပိုင္ဆိုင္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းရွယ္ယာမ်ားသည္ သူတစ္ဦး တည္းပိုင္ ဟုတ္-မဟုတ္ ဆိုတာ ေခတ္သစ္မူးယစ္ဘုရင္ ကိုခ်ဴးသာ သိရွိနိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။

( ေဆာင္းပါးရွင္ - ေရႊဓူ၀ံ )

yeyintnge ဘေလာ့ခ္ မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။



NLD ကို လမ္းလြဲေအာင္ လုပ္ေနသူမ်ား

ရက္ (၁၀၀) ျပည့္ေတာ့ NLD အစိုးရအေျခအေနကို မိမိတို႕ခန္႕မွန္းလို႕ ရခဲ့ၿပီ။ စာနယ္ဇင္းက႑ တုိးတက္မႈ မရွိဘူး၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ မရွိဘူး။ တရားဥပေဒစိုးမုိးေရးကလည္း အရင္အတိုင္းပဲ တရားမၽွတမႈ မရွိေသးဘူး။ အရင္က ကာခ်ဳပ္ကို ထိလို႕ မရတဲ့အေျခအေနမွာ အခု ေဒၚစုကိုပါ ထိလို႕ မရေတာ့တဲ့အေျခအေနပါ။ ဒါဟာ ေဒၚစုကို ပုဂၢဳိလ္ေရးအရ လမ္းလြဲေအာင္ စနစ္တက်လုပ္ေနၾကတာပါ။ ေထာက္ခံသူၾကားမွာလည္းပဲ လမ္းလြဲေအာင္ လုပ္ေနၾကသူေတြ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ-ေဒၚစုကို ထိရင္ လုံးဝသည္းမခံသူမ်ား၊ ေဒၚစုကို ယုံတယ္ဆိုၿပီး ခ်ီးမြမ္းခန္းပဲ ဖြင့္ေနသူမ်ားကို ေမြးထုတ္လုိက္တယ္။ ေဒၚစုကို မွန္ရင္ မွန္သလို၊ မွားရင္ မွားသလို ေဝဖန္ေထာက္ျပေနတဲ့ ေထာက္ခံသူမ်ားဟာ ရာခိုင္ႏႈန္းအနည္းငယ္ပဲ က်န္ပါတယ္။ ဒီထဲမွာ အာဏာရလို႕ ယစ္မူးသြားတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါက ပကတိအေျခအေနပါ။ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ စစ္တပ္နဲ႕ ဖြတ္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ ပါေနလို႕ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကို ေပးလို႕မရပါဘူး။ သူတို႕ကိုလည္း NLD က တာဝန္ခံရမွာမို႕ပါပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက႑မွာလည္းပဲ အလားတူအျဖစ္မ်ဳိးကို ေလ့လာေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္။ NLD က စစ္တပ္ရဲ႕ ဖိအားေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးက႑မွာလည္းပဲ အရင္က အခင္းအက်င္းနဲ႕ပဲ ဆက္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ အခု အားလုံးပါဝင္ေရးမူကိုေတာင္ အာမခံခ်က္မေပးႏိုင္ေသးပါ။ UNA နဲ႕ ENAC ေတြ႕ဆုံပြဲမွာ ဦးေအးသာေအာင္က MNDAA, TNLA, နဲ႕ AA တို႕ ပါရမယ္လို႕ ေျပာေနဆဲပါ။ NLD အစိုးရကလည္း ေဆြးေႏြးပြဲမွာ အားလုံးပါႏိုင္ေရးဟာ အေရးႀကီးတယ္လို႕ ေျပာေနတုန္းပါ။ ဒါေပမဲ့ UNFC က ေမးျမန္းတဲ့အခါ ဘာမွ မေရရာေသးသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေန႕ ဗုိလ္ခ်ဳပ္အင္ဘန္လနဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခါ ပိုမုိတိက်တဲ့ အေျဖတစ္ခုကို ေဒၚစု ေပးႏိုင္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္သတိထားမိတာ တစ္ခု ရွိေသးတယ္။ စစ္တပ္က စစ္အာဏာရွင္ဝါဒကို ပုံသြင္းဖို႕ ႀကဳိးစားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီမုိကေရစီအတုိက္အခံေလာကတစ္ခု ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဒီမုိကေရစီတုိက္ပြဲအတြက္ အင္မတန္မွ အႏၲရာယ္မ်ားလွပါတယ္။ စစ္တပ္ရဲ႕ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈမ်ားနဲ႕ အစိုးရရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေထာက္ျပမိပါက စုေပါင္းဆဲဆိုၾကပါတယ္။ ဒါဟာ စစ္တပ္နဲ႕ NLD ကို တသားထဲ ထားၿပီး စစ္တပ္နဲ႕ NLD ကို ဆန္႕က်င္ပါက ဘဝပ်က္သြားမယ္လို႕ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့အဆင့္ ျဖစ္တယ္။ ဒါကို ေၾကာက္လန္႕လို႕ စာေရးဆရာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အရင္ကထက္ ေၾကာက္စိတ္ဝင္ေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႕ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာကို ျပေနသလဲလို႕ ေမးရင္ NLD အစိုးရလက္ထက္မွာ ျပည္သူလူထုေတြနဲ႕ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဘဝဟာ ပိုၿပီးေတာ့ လုံျခဳံမလာဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ အဆိုးဆုံးမွာ မအလေျပာတဲ့စကားကို NLD နဲ႕ တိုင္းရင္းသားမဟာမိတ္ေတြက ယုံၾကည္ေနၾကျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံေအာင္ျမင္ခဲ့လို႕လည္း မအလက ႏိုင္ငံေရးကေန ထြက္ဖို႕ မျမင္ပါ။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ အိႏၵိယ စတဲ့ ဖက္ဒရယ္ႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္း အာဝဇၨန္းရႊင္ရႊင္နဲ႕ ေျပာၾကေပမဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံကို မျပင္ႏိုင္ခဲ့ရင္ အဲဒါမွ ေလေပါေနတာ ျဖစ္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ေထာက္ျပစရာရွိေသးတာကေတာ့ ေဝါဟာရအသုံးအႏႈန္းေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ ၂၁ ရာစုပင္လုံညီလာခံတို႕၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားညီလာခံတို႕၊ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္တို႕၊ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႕ ကိုက္ညီမဲ့စနစ္တို႕ ဘာတို႕ညာတို႕ေပါ့။ သတိထားစရာအေကာင္းဆုံးကေတာ့ အခု သုံးေနတဲ့ ဒီမုိကေရစီဖက္ဒရယ္စနစ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီမုိကေရစီနဲ႕အညီ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ မအလတို႕စစ္တပ္က ေျပာေနပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီကို အေျခခံၿပီး ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို ထူေထာင္ခဲ့မယ္ဆိုခဲ့ရင္ လူမ်ားစုဗမာေတြအလိုက် ထူေထာင္တာ ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီမုိကေရစီစနစ္က မရွိေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စစ္တပ္ကပဲ ဒီဖက္ဒရယ္စနစ္ကို ပုံေဖာ္သြားမွာ ျဖစ္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြ သုံးသလို ဖက္ဒရယ္ဒီမုိကေရစီစနစ္ကို သုံးပါ။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို တန္းတူေရးစံႏႈန္းနဲ႕ ထူေထာင္ၿပီး အဲဒီဖက္ဒရယ္ႏိုင္ငံမွာ ဒီမုိကေရစီထြန္းကားေအာင္ လုပ္ရမွာပါ။ ဒီကအစ NLD အစိုးရက သတိထားရပါ့မယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္အေျခအေနမွာ အကုန္လုံးနီးပါး လမ္းလြဲေနတာပါ။ ဒါေတြအားလုံးဟာလည္းပဲ စစ္တပ္ေၾကာင့္ပဲမို႕ စစ္တပ္ေျပာတိုင္း နားမေထာင္ၾကဖို႕လည္း လိုအပ္ပါတယ္။


U Ravika