Thursday, January 7, 2016

NCA ႏွင့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး


နိဒါန္း
-----
ျမန္မာျပည္သည္ ပင္လုံသေဘာတူညီခ်က္မွတဆင့္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ (၄)ရက္ေန႔တြင္ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ့တုိ႔လက္ေအာက္မွ လြတ္လပ္ေရး ရရွိၿပီးေနာက္ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးမွာလည္း အတူဒြန္တဲြပါလာခဲ့သည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္အုပ္စုိးသူမ်ားသည္ ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရးအတြက္ ပင္လုံသေဘာတူညီခ်က္ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ႀကဳိးပမ္းလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကျခင္းေၾကာင့္ ယေန႔ထိတုိင္ ေအာင္ျမင္မႈမရရွိပဲ စစ္ပြဲ၏အနိဌာရုံမ်ားႏွင့္ ယင္း၏ဆုိးက်ဳိးမ်ားကုိ လူမ်ဳိးစုံျပည္သူလူထုတရပ္လုံးအေနျဖင့္ ခံစားေနၾကရသည္။ ဤကဲ့သုိ႔ျဖစ္ရွိေနေသာ အေျခခံႏုိင္ငံေရး အေၾကာင္း တရားမ်ားကုိ လ်စ္လ်ဴရႈကာ အုပ္စုိးသူအာဏာရွင္မ်ားအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာကုိ စစ္ေရးနည္းျဖင့္ အင္အားသုံး ေျဖရွင္းလွ်က္ရွိေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ 
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲလြန္ ဦးသိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရအေနျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ေပးမည္ဟု ေျပာဆုိကာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကုိ ကမ္းလွမ္းလာခဲ့သည္။ အဆုိပါကမ္းလွမ္းမႈကုိ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးမွလည္း သတိျဖင့္ ႀကဳိဆုိခဲ့ၾကသည္။ 

UNFC – UPWC ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားျဖစ္စဥ္ 
------------------------------------------
အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးမွတဆင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားသုိ႔ တက္လွမ္းႏုိင္ရန္အတြက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၁၈)ရက္ေန႔တြင္ ဦးသိန္းစိန္အေနျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကမ္းလွမ္းဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။ အစုိးရတပ္မေတာ္အေနျဖင့္ တုိင္းရင္းသားနယ္ေျမေဒသမ်ားသုိ႔ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္ကာ ထုိးစစ္ဆင္ေနသည္ျဖစ္၍ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရအေနျဖင့္ တစ္ႏုိင္ငံလုံးအပစ္အခတ္ရပ္စဲေၾကာင္း ေၾကညာရန္ႏွင့္ UNFC အေနျဖင့္ အတူတကြ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းရန္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ အတြင္း အႀကိမ္ႀကိမ္တုန္႔ျပန္ခဲ့သည္။ တဆက္တည္းတြင္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနျဖင့္ ျပည္တြင္းစစ္ကုိ အင္အားသုံးမေျဖရွင္းပဲ ၿငိမ္ခ်မ္းစြာအေျဖရွာၾကရန္ ႏွစ္ဘက္စလုံးသုိ႔ တုိက္တြန္းထားေသာ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ(၂၈)ရက္ေန႔စြဲျဖင့္ အိပ္ဖြင့္ေပးစာအား လက္ခံႀကဳိဆုိ၍ ႏုုိင္ငံေရးအရေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးအေျဖရွာႏုိင္ရန္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ(၅) ရက္ေန႔တြင္ UNFC အေနျဖင့္ ျပန္ၾကားခဲ့သည္။ 

သုိ႔ရာတြင္ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရ၏ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းေကာ္မတီ (UPWC) အေနျဖင့္ တစ္ဖြဲ႔ခ်င္းစီအေနျဖင့္သာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကုိ ျပည္နယ္-ျပည္ေထာင္စု အဆင့္(၂)ဆင့္ သတ္မွတ္၍ ၂၀၁၁-၂၀၁၂ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ အဆုိပါ ႏွစ္ဘက္အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးသေဘာတူညီခ်က္မ်ား လက္မွတ္ေရးထုိးရာတြင္ ထိေတြ႔ပစ္ခတ္တုိက္ခုိက္မႈရွိေနေသာ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး အဖြဲ႔ အစည္း(EAO)မ်ားႏွင့္ ထိေတြ႔ပစ္ခတ္တုိက္ခုိက္မႈ မရွိေသာ EAO မ်ားအားလုံးကုိ အက်ဳံး၀င္မႈရွိစြာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ သည္။ သုိ႔ရာတြင္ ႏွစ္ဘက္သေဘာတူညီမႈလက္မွတ္ေရးထုိးၿပီးေသာ္လည္း တုိက္ပြဲမ်ားမွာ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားလွ်က္ရွိေနသည္။ 

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေႏွာင္းပုိင္းတြင္ UPWC မွ UNFC ႏွင့္ အလြတ္သေဘာ လာေရာက္ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးမႈမ်ား ရွိလာ ခဲ့သည္။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ UNFC ႏွင့္ UPWC တုိ႔ၾကား ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈဆုိင္ရာမူေဘာင္ အႀကဳိႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲကုိ ထုိင္းႏုိင္ငံ၊ ခ်င္းမုိင္ၿမဳိ႕တြင္ စတင္ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ 

ထုိမွတဆင့္ ႏွစ္ဘက္နည္းပညာအေထာက္အကူျပဳအဖြဲ႔မ်ားၾကား အလြတ္သေဘာ ေလးႀကိမ္ခန္႔ ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကရသည္။

ဒုတိယအႀကိမ္ မူေဘာင္ဆုိင္ရာအႀကဳိႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲကုိ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလတြင္ ထုိင္းႏုိင္ငံ၊ ခ်င္းမုိင္ၿမဳိ႕၌ပင္ UNFC ႏွင့္ UPWC တုိ႔ၾကား ထပ္မံျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ေတြ႔ဆုံမႈတြင္ UNFC အဖြဲ႔၀င္ မဟုတ္ေသာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကုိလည္း ဖိတ္ၾကားၿပီး (UNFC +) မူျဖင့္ အတူတကြ ပါ၀င္တက္ေရာက္ ေစခဲ့ပါသည္။ ထုိအထဲတြင္ ရခုိင္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးပါတီ(ALP)အား UNFC ၏ ပူးတြဲကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔၀င္အေနျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာေက်ာင္သားမ်ားဒီမုိကတစ္တပ္ဦး(ABSDF)အား ေလ့လာသူအေနျဖင့္ လည္းေကာင္း ဖိတ္ေခၚ၍ ပါ၀င္တက္ေရာက္ေစခဲ့သည္။ ထုိ႔ျပင္ ျပည္တြင္းမွ တုိင္းရင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားကုိ လႊမ္းၿခဳံမႈရွိေသာ အဓိကတုိင္းရင္းသားမဟာမိတ္အဖြဲ႔အစည္းႏွစ္ခုုျဖစ္ေသာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲပါတီမ်ား တပ္ေပါင္းစု ျဖစ္သည့္ “စည္းလုံးညီညြတ္ေသာတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားမဟာမိတ္အဖြဲ႔(UNA)” ႏွင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ႏုိင္ငံေရး ပါတီမ်ားတပ္ေပါင္းစုျဖစ္သည့္ “ညီေနာင္တုိင္းရင္းသားပါတီမ်ားဖက္ဒေရးရွင္း(NBF)” တို႔မွ ေလ့လာသူ ကုိယ္စားလွယ္ (၂)ဦးက်စီကုိ ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိလည္း ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးအေနျဖင့္ အနာဂတ္ႏုုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္စဥ္တြင္ အေထာက္အကူျပဳႏုိင္ေစရန္ရည္ရြယ္၍ ေလ့လာသူအေနျဖင့္ တက္ေရာက္ ႏုိင္ရန္ ဖိတ္ၾကားခဲ့သည္။ သုိ႔ရာတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ NBF မွ ကုိယ္စားလွယ္မ်ား တက္ေရာက္ ႏုုိင္ျခင္း မရွိခဲ့ေခ်။ 

ဒုတိယအႀကိမ္ အႀကဳိႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲတြင္ UPWC အေနျဖင့္ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရးကုိ ဦးစြာလက္မွတ္ ေရးထုိးရန္အတြက္ ထပ္မံေတာင္းဆုိလာခဲ့ျပန္သည္။ လက္မွတ္ေရးထုိးရန္အတြက္ UNFC ၏ ရပ္တည္ခ်က္မွာ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းအမ်ားစုမွာ (ျပည္နယ္-ျပည္ေထာင္စု)အဆင့္ လက္မွတ္ေရးထုိး ၿပီးျဖစ္၍ ႏုိင္ငံေရးမူေဘာင္မွတဆင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲသုိ႔ တက္လွမ္းၾကရန္ တန္ျပန္အဆုိျပဳခဲ့သည္။ ျပည္နယ္-ျပည္ေထာင္စုအဆင့္လက္မွတ္ေရးထုိးၿပီး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ မည္ကဲ့သုိ႔ေသာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္မ်ဳိးကုုိ လက္မွတ္ေရးထုိးရမည္နည္းဟု ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့ၾကရသည္။ UPWC ဘက္မွ တုုန္႔ျပန္ ေျဖၾကားသည္မွာ ျပည္နယ္-ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ လက္မွတ္ေရးထုိ္းၿပီးသည္မ်ားကုိ ထပ္မံအတည္ျပဳေၾကာင္းအျပင္ ေနာက္ထပ္အခ်က္(၂)ခ်က္ကုိ ထည့္သြင္းလုိက္ရုံသာျဖစ္သည္။ အဆုိပါႏွစ္ခ်က္မွာ - 

၁။ ႏုိင္ငံေရးမူေဘာင္ ေရးဆြဲမည္
၂။ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲ က်င္းပမည္ တုိ႔ျဖစ္သည္။ 

အျပန္အလွန္ညွိႏႈိင္းမ်ားမႈ အဆင္မေျပသျဖင့္ ဒုတိယအႀကိမ္အႀကဳိႏုုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမွာ ပထမအႀကိမ္တြင္ ကတိျပဳ ထားသည့္အတုိင္း လာေရာက္ေတြ႔ဆုံျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ UNFC ၏ မူေဘာင္အား လက္ခံရယူရန္ဟုသာ တုန္႔ျပန္၍ UNFC-UPWC ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးမႈျဖစ္စဥ္အား ဆက္လက္ညိွႏႈိင္းျခင္းမရွိေတာ့ပဲ UPWC ဘက္မွ ရပ္တန္႔လုိက္ပါေတာ့သည္။ 

NCCT – UPWC ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားျဖစ္စဥ္
------------------------------------------
တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလကုန္ ႏုိ၀င္ဘာလဆန္းထိ KIO ဌာနခ်ဳပ္ လုိင္ဇာၿမဳိ႕တြင္ ကြန္ဖရင့္အေနျဖင့္ စုဆုံ၍ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရးအတြက္ ဆက္လက္ နည္းလမ္းရွာေဖြခဲ့ၾကသည္။ ထုိမွတဆင့္ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရအဖြဲ႔က ေတာင္းဆုိေသာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကုိ ဦးစြာ လုုပ္ေဆာင္ၿပီး အဆင့္ဆင့္ေသာ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးေရးျဖစ္စဥ္အား ခ်ဥ္းကပ္ၾကရန္ လုိင္ဇာသေဘာတူညီခ်က္ကုိ ဖန္တီးခဲ့ၾကသည္။ အဆုိပါသေဘာတူညီခ်က္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္အတြက္ တစ္ႏုိင္ငံလုံးအပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးဆုိင္ရာညွိႏႈိင္းေရးအဖြဲ႔ (NCCT) ကုိ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကရသည္။ NCCT သည္ တုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းၾကားတြင္ တန္းတူေရးကုိ အေျခခံ၍ တစ္ဖြဲ႔ (၁)ဦးက်စီျဖင့္ အဖြဲ႔အစည္း(၁၆)ဖြဲ႔မွ ကုိယ္စားလွယ္(၁၆)ဦးျဖင့္ ေအာက္ပါအတုိင္း ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ 

စဥ္ NCCT အဖြဲ႔၀င္အဖြဲ႔အစည္းမ်ား
၁။ ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ (KIO)
၂။ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံး (KNU)
၃။ ကရင္နီအမ်ဳိးသားတုိးတက္ေရးပါတီ (KNPP)
၄။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP)
၅။ ရွမ္းျပည္တုိးတက္ေရးပါတီ (SSPP)
၆။ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတပ္ဦး (CNF)
၇။ ပအုိ၀္အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (PNLO)
၈။ ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦး (PSLF)
၉။ ကရင္အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအက်ဳိးျပဳတပ္မေတာ္ (DKBA)
၁၀။ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံး (ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ) (K-PC)
၁၁။ ရခုိင္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးပါတီ (ALP)
၁၂။ ရခုိင္ျပည္အမ်ဳိးသားေကာင္စီ (ANC)
၁၃။ ရကၡဳိင့္တပ္မေတာ္ (AA)
၁၄။ လားဟူဒီမုိကရက္တစ္သမဂၢ (LDU)
၁၅။ “၀” အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (WNO)
၁၆။ ျမန္မာအမ်ဳိးသားဒီမုိကရက္တစ္မဟာမိတ္တပ္မ ေတာ္ (MNDAA)

၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလ(၄)ရက္ေန႔တြင္ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ျမစ္ႀကီးနားၿမဳိ႕မွ စတင္၍ လုိင္ဇာသေဘာတူညီ ခ်က္ကုိ အေျခခံကာ NCCT အေနျဖင့္ UPWC ႏွင့္ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းလာခဲ့သည္။ အဆုိပါ ပထမဆုံးအႀကိမ္ NCCT-UPWC ျမစ္ႀကီးနားေဆြးေႏြးပြဲ၌ တပ္မေတာ္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားဘက္မွ ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္လာေသာ လက္မွတ္ေရး ထုိးရန္ စာခ်ဳပ္မူၾကမ္းကုိ ၀ွက္ဖဲအေနျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ျပ၍ အဆုိျပဳခဲ့သည္။ အဆုိပါမူၾကမ္းမွာ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ ျပင္ဆင္ထားေသာ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲဆုိင္ရာမူေဘာင္ထဲမွ လုိအပ္ သည္မ်ားကုိ ဆြဲထုတ္၍ ၎တုိ႔လုိလားေသာအခ်က္မ်ားျဖင့္ ေပါင္းစပ္ထားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အဆုိပါ ျမစ္ႀကီးနား ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ NCCT အေနျဖင့္ လုိင္ဇာသေဘာတူညီခ်က္ (၁၁)ခ်က္ကုိ စာခ်ဳပ္အျဖစ္ျပဳစုရန္ လုိအပ္ေနေသးသည့္ အတြက္ ေဆြးေႏြးပြဲကုိ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံညွိႏႈိင္းၾကရန္ ႏွစ္ဘက္သေဘာတူညီမႈျဖင့္ ၿပီးဆုံးခဲ့သည္။

ထုိ႔ေနာက္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ(၂၀)ရက္မွ(၂၅)ရက္ေန႔တုိ႔တြင္ KNU အုပ္ခ်ဳပ္နယ္ေျမ ေလာ္ခီးလာ ေဒသ၌ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ ပထမအႀကိမ္ ေလာ္ခီးလာကြန္ဖရင့္ကုိ က်င္းပ ျပဳလုပ္၍ NCCT ၏ တန္ျပန္အဆုိျပဳမူအျဖစ္ စာခ်ဳပ္မူၾကမ္းတစ္ေစာင္အား အတည္ျပဳဖန္တီးယူခဲ့ၾကသည္။ အဆုိပါ စာခ်ဳပ္မူၾကမ္းမွာ အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ ေရးဆြဲၿပီးျဖစ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈဆုုိင္ရာမူေဘာင္မွ လုိအပ္ေသာ အစိတ္အပုိင္းမ်ားကုိ ဆြဲထုတ္၍ စစ္ဘက္ဆုိင္ရာကိစၥရပ္တုိ႔ကုိေပါင္းစပ္ျပဳစုထားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ (၂၉ - ၁ - ၂၀၁၄) ရက္ေန႔တြင္ အဆုိပါစာခ်ဳပ္မူၾကမ္းကုိ UPWC မွ ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္ေသာအဖြဲ႔က ခ်င္းမုိင္သုိ႔လာေရာက္ကာ တရား၀င္ လက္ခံယူသြားခဲ့သည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ အဆုိပါစာခ်ဳပ္မွာ စာသားမ်ားေဖာင္းပြ၍ ထူလြန္းသည္၊ က်စ္လစ္ ေအာင္ ျပန္လုပ္ေပးပါဟု အဆုိျပဳ၍ ထပ္မံညွိႏႈိင္းခဲ့ၾကရသည္။ ႏွစ္ဘက္ဆက္လက္ညွိႏႈိင္းၾကေလ “သူ႔မူ ၊ ကုိယ့္မူ” ရပ္တည္ခ်က္ ခုိင္မာလာၾကေလ ျဖစ္လာရာ မည္သုိ႔မွ ခရီးမေရာက္မည္ကုိ ႀကဳိျမင္၍ တစ္မူတည္းထားရွိၿပီး အျပန္အလွန္ ညွိႏႈိင္းၾကရန္ သေဘာထားတရပ္ ခ်မွတ္ကာ ႀကဳိးပမ္းလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ Single Text အယူအဆေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး ေရွ႕သုိ႔ ဆက္လက္ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။ UPWC ဘက္မွ အဆုိပါသေဘာထား အယူအဆ အား လက္ခံေသာေၾကာင့္ NCA Single Text မူၾကမ္း ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ 

သုိ႔ရာတြင္ အဆုိပါမူၾကမ္းညွိႏႈိင္းမႈမွာလည္း အဆင္ေျပာေခ်ာေမြ႔ခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါ။ ေဆြးေႏြးပြဲကာလ အတြင္း တဖက္၏ေျမျပင္စစ္ဆင္ေရးမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ႏွစ္ဘက္အၾကား သံသယႏွင့္ မယုံၾကည္မႈမ်ားမွာ ေရွ႕ဆက္ရန္အတြက္ အဖုအထစ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ လက္ရွိအခ်ိန္ထိလည္း ယင္းသံသယႏွင့္ မယုံၾကည္မႈတုိ႔အျပင္ ႏွစ္ဘက္သေဘာတူညီမႈ (Bilateral Agreement) မ်ားကုိ လုိက္နာမႈ မရွိျခင္းေၾကာင့္ သေဘာတူညီမႈအဆင့္သုိ႔ တက္လွမ္းႏုိင္ၾကျခင္း မရွိေသးေပ။ 

အဆုိပါအေၾကာင္းရင္းခံအခ်က္မ်ားေၾကာင့္ မူလက ရပ္တည္ခ်က္သေဘာထားမွာ - (၁) ႏွစ္ဘက္ၾသဇာ လႊမ္းမုိးမႈမရွိေသာ တတိယၾကားႏုိင္ငံတစ္ေနရာတြင္ ေဆြးေႏြးရန္၊ (၂) ႏုိင္ငံတကာမွ တတိယၾကားလူ ပါ၀င္ေစ့စပ္ မႈျဖင့္ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းရန္ တုိ႔ျဖစ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ အစုိးရဘက္က အဆုိပါအခ်က္မ်ားကုိ ေတာက္ေလ်ာက္ ျငင္းပယ္ ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းအေျဖရွာေရးလမ္းစဥ္ကုိ လုိလားမႈရွိေၾကာင္း ျပသသည့္အေနျဖင့္ ျပည္တြင္းသုိ႔ သြားေရာက္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးရန္ သေဘာထား ျပန္လည္ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ 

NCCT-UPWC တရား၀င္ေဆြးေႏြးပြဲကုိ (၇)ႀကိမ္ေျမာက္ထိ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ျပဳလုပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း NCA ကုိ အၿပီးသတ္ႏုိင္ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လတြင္ ေလာ္ခီးလာထိပ္သီးအစည္းအေ၀းကုိ ထပ္မံေခၚယူက်င္းပ၍ အဆင့္ျမင့္ညွိႏႈိင္းေရးကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ (Senior Delegation – SD) ျဖင့္ ဆက္လက္ ႀကဳိးပမ္းၾကရန္ႏွင့္ NCCT အဖြဲ႔၀င္မ်ားအားလုံးပါ၀င္မွ NCA ကုိ လက္မွတ္ေရးထုိးရန္ အခ်က္တုိ႔ကုိ သေဘာထား ခ်မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ SD ၏ စုဖြဲ႔ပုံမွာ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္သည္။ 

စဥ္ SD အဖြဲ႔၀င္အဖြဲ႔အစည္းမ်ား
၁။ ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ (KIO)
၂။ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံး (KNU)
၃။ ကရင္နီအမ်ဳိးသားတုိးတက္ေရးပါတီ (KNPP)
၄။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP)
၅။ ရွမ္းျပည္တုိးတက္ေရးပါတီ (SSPP)
၆။ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတပ္ဦး (CNF)
၇။ ပအုိ၀္အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (PNLO)
၈။ ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦး (PSLF)
၉။ ကရင္အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအက်ဳိးျပဳတပ္မေတာ္ (DKBA)
၁၀။ ကရင္အမ်ဳိးသားအစည္းအရုံး (ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ) (K-PC)
၁၁။ ရခုိင္ျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးပါတီ (ALP)
၁၂။ ရခုိင္ျပည္အမ်ဳိးသားေကာင္စီ (ANC)
၁၃။ ရကၡဳိင့္တပ္မေတာ္ (AA)
၁၄။ လားဟူဒီမုိကရက္တစ္သမဂၢ (LDU)
၁၅။ “၀” အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (WNO)
၁၆။ ျမန္မာအမ်ဳိးသားဒီမုိကရက္တစ္မဟာမိတ္တပ္မ ေတာ္ (MNDAA)
၁၇။ ျမန္မာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာေက်ာင္းသားမ်ားဒီမုိကရက္တစ္တပ္ဦး (ABSDF) 

SD – UPWC တရား၀င္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကုိ ႏွစ္ႀကိမ္တုိင္တုိင္ ျပဳလုုပ္ခဲ့ရကာ (၉)ႀကိမ္ေျမာက္ NCA ေဆြးေႏြးပြဲ အေရာက္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ(၇)ရက္ေန႔တြင္ NCA မူၾကမ္းကုိ မတင္မက် အဆုံးသတ္ခဲ့ရသည္။ NCA မူၾကမ္းတြင္ ပုဒ္မေပါင္း (၃၃)ခုထိ ရွိသည္။ ထုုိအထဲမွ ပုဒ္မ(၃၃)မွာ လက္မွတ္ေရးထုိးသူမ်ားအခန္းက႑ျဖစ္ၿပီး စာခ်ဳပ္ႏွင့္တုိက္ရုိက္မဆုိင္သကဲ့သုိ႔ ျခြင္းခ်က္အျဖစ္ခ်န္လွစ္ကာ အစုိးရမွ အလ်င္စလုိ အတည္ျပဳသြားခဲ့သည္။ လက္မွတ္ေရးထုိးသူမ်ားအခန္းက႑တြင္ အစုိးရအေနျဖင့္ NCCT ထဲမွ ေအာက္ပါအဖြဲ႔၀င္(၆)ဖြဲ႔ကုိ လက္ခံ အသိအမွတ္ ျပဳျခင္း မရွိေပ။ 

၁။ ရခုိင္ျပည္အမ်ဳိးသားေကာင္စီ (ANC)
၂။ ရကၡဳိင့္တပ္မေတာ္ (AA)
၃။ လားဟူဒီမုိကရက္တစ္သမဂၢ (LDU)
၄။ “၀” အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (WNO) 
၅။ ျမန္မာအမ်ဳိးသားဒီမုိကရက္တစ္မဟာမိတ္တပ္မေတာ္ (MNDAA)
၆။ ပေလာင္ျပည္နယ္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဦး (PSLF) 

သုိ႔ရာတြင္ EAO မ်ား၏ ရပ္တည္ခ်က္မွာ NCA စာခ်ဳပ္ပါ ပုဒ္မအားလုုံးသေဘာတူညီမွ NCA အတည္ျဖစ္ မည္ဟု အယူအဆျဖင့္ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လႏွင့္ ၾသဂုတ္လတုိ႔တြင္ EAO ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္မ်ား အစည္းအေ၀းေခၚယူ၍ သမၼတ၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္တုိ႔ႏွင့္ တုိက္ရုိက္ေတြ႔ဆုံကာ အားလုံးပါ၀င္မႈရွိေရး နည္းလမ္း ရွာႀကံရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ နည္းလမ္းမ်ားအျဖစ္ လက္မွတ္ေရးထုိးခြင့္မျပဳေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကုိ စစ္ေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအာမခံခ်က္မ်ား အျပည့္အ၀ ေပးေရးတုိ႔ပင္ ျဖစ္သည္။ 

၂၀၁၅ ခု၊ စက္တင္ဘာလ(၉)ရက္ေန႔တြင္ ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္(၅)ဦးႏွင့္အတူ SD ေခါင္းေဆာင္မ်ား(၃)ဦး ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ သြားေရာက္ညွိႏႈိင္းခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုံရန္အခြင့္အလမ္း မရရွိခဲ့ေပ။ သမၼတႏွင့္သာ ေတြ႔ဆုံခြင့္ရရွိခဲ့ၿပီး ၎တုိ႔အသိအမွတ္မျပဳေသာ NCCT အဖြဲ႔၀င္(၆)ဖြဲ႔ႏွင့္ပတ္သက္၍ မိမိတုုိ႔ ေတာင္းဆုိေသာအာမခံမ်ားအေပၚ တိက်ေသခ်ာသည့္အေျဖ မရရွိခဲ့ေပ။ 

ထုိ႔ေနာက္ ၂၀၁၅ ခုု၊ စက္တင္ဘာလတြင္ EAO ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္မ်ားအစည္းအေ၀းကုိ ျပန္လည္ေခၚယူ၍ NCA လက္မွတ္ေရးထုိးေရး၊ မေရးထုိးေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရပ္တည္ခ်က္သေဘာထားကုိ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ UNFC အေနျဖင့္ လုိင္ဇာ၊ ေလာ္ခီးလာကြန္ဖရင့္ႏွင့္ ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္မ်ားအစည္းအေ၀းတုိ႔တြင္ ခ်မွတ္ခဲ့သည့္ အားလုံး ပါ၀င္ေရးမူအတုိင္း ဆက္လက္ကုိင္စြဲသြားရန္ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ သု႔ိရာတြင္ လက္မွတ္ေရးထုိးလုိေသာ အဖြဲ႔အစည္း မ်ားမွ တဖြဲ႔ခ်င္းစီ၏ သေဘာထားအရဟု သတ္မွတ္ၿပီး လုိင္ဇာ၊ ေလာ္ခီလာကြန္ဖရင့္မ်ားတြင္ ခ်မွတ္ထားခဲ့ၾကေသာ အားလုံးပါ၀င္ေရးသေဘာတူညီခ်က္မ်ားမွ သြယ္ဖီသြားခဲ့ၾကသည္။ 

နိဂုံး
---
ထုိ႔ေၾကာင့္ ယေန႔ရလဒ္အေနျဖင့္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလ(၈)ရက္ေန႔တြင္ EAO (၈)ဖြဲ႔ ႏွင့္ အစုိးရၾကား လက္မွတ္ေရးထုိးထားေသာ NCA ျဖစ္လာခဲ့ရသည္။ NCA ရွိ ပုဒ္မ(၂-ဃ)အရ အားလုံးအတူတကြ ပါ၀င္လက္မွတ္ ေရးထုိးရန္ဆုိသည့္အခ်က္ႏွင့္လည္း ကုိက္ညီမႈမရွိပဲ NCA ဆုိသည့္အႏွစ္သာရမွာ ပ်က္ျပယ္သြားခဲ့ရသည္။ ယင္းအေပၚအေျခခံ၍ ျဖစ္တည္လာေသာ ႏုုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးေရးမူေဘာင္ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ ဆုိသည္မွာလည္း အားလုံးပါ၀င္မႈကုိ မေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္သ၍ အႏွစ္သာရကင္းမဲ့ေနဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။

တဘက္တြင္ ထုိးစစ္ဆင္ေနၿပီး တဖက္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ျပေနမႈသည္ တုိင္းျပည္၏ စစ္မွန္ တရားမွ်တ၍ဂုဏ္သိကၡာရွိေသာၿငိမ္ေရးမဟုတ္ေပ။ ဤအေျခအေနေအာက္တြင္ ဒီမုိကေရစီလည္း မထြန္းကားႏုုိင္ သလုိ စစ္မွန္ေသာဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကုိလည္း တည္ေဆာင္ႏုိင္ၾကမည္ မဟုတ္ပါေၾကာင္း သုံးသပ္တင္ျပ လုိက္ရေပသည္။ 

0 comments: