Sunday, June 15, 2014

" လက္ဖက္ရည္ေသာက္ျခင္း "

ေရး >>> ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ <<<
 
လက္ဖက္ရည္ဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လူေနမႈဘ၀မွာ အလြန္အေရးပါတဲ့ အခန္းကေန ပါ၀င္ေနပါတယ္။ ကုန္သြားလိုက္ ၊ ျဖည့္လိုက္၊ ကုန္သြားလိုက္၊ ျဖည့္လိုက္နဲ႔ တစ္အိုးၿပီးတစ္အိုးျဖည့္ေနရတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းကရားတစ္အုိးဟာ စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးေနၾကတဲ့ စကား၀ိုင္းမျပတ္ေစဖို႔အတြက္ အဓိကမ႑ိဳင္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ သိပ္ထားတဲ့လက္ဖက္ကို ဆီေမႊးေမႊးေလးထဲမွာစိမ္ၿပီး ပဲေၾကာ္၊ ေျမပဲ၊ ႏွမ္း၊ ပုစြန္ေျခာက္၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္ေလးထည့္ၿပီး စားၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ ထမင္းစားေသာက္ၿပီးတဲ့အခါမွာ အၿပီးသတ္အေနနဲ႔ စားတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္းမစားတဲ့ တျခားအခ်ိန္မွာ အဆာေျပ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္းနဲ႔ စားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ဖက္နဲ႔ ဧည့္ခံတာဟာ ကြ်န္မတို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဧည့္၀တ္ေက်ပြန္တဲ့ ရိုးရာဓေလ့ ျဖစ္ပါတယ္။

ရွမ္းကုန္ေျမျမင့္ကထြက္တဲ့ လက္ဖက္ေျခာက္ကိုေလွာ္ၿပီးခပ္ထားတဲ့ ပယင္းေရာင္ ေရေႏြးၾကမ္းကို ေသာက္လိုက္ရင္ျဖင့္ ပင္ပန္းသမွ်ေတြ ေျပေပ်ာက္ၿပီး လန္းဆန္းသြားတာ ဘယ္ဟာနဲ႔မွမတူေပမယ့္လည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ေသာက္သံုးမႈ ပိုမိုမ်ားျပားလာေနပါတယ္။

ႏို႔နဲ႔သၾကားနဲ႔ ေရာစပ္ေဖ်ာ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္မ်ိဳးဟာ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးမ်ားေသာက္သံုးတဲ့ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ေဖ်ာ္ပံုခ်င္း မတူပါဘူး။ ဒီလက္ဖက္ရည္ခ်ိဳဆိုင္ေတြကို မူလပထမဖြင့္ၿပီး ေရာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံက ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတဲ့သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။အဲဒါေၾကာင့္ ဒီလက္ဖက္ရည္ခ်ိဳဟာ အိႏိၵယႏိုင္ငံက Char လို႔ေခၚတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးေတြကို ေရာက္ဖူးေနက်လူေတြ၊ ေသာက္ဖူးေနက်ေဖ်ာ္ပံုနဲ႔ ေဖ်ာ္တာျဖစ္ပါတယ္။ အိုးအႀကီးႀကီးထဲမွာ
ပြက္ပြက္ဆူေအာင္ျပဳတ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ေျခာက္အက်ရည္နဲ႔ ႏို႔ဆီတို႔ကိုေရာစပ္ၿပီး ေဖ်ာ္တာျဖစ္ပါတယ္။

ပန္းေရာင္သမ္းေနတဲ့ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳညိဳညိဳဟာ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ကေလးနဲ႔ အနံ႔အရသာကလည္း ကိုယ့္ခြက္ထဲကို လက္ဖက္ရည္ေလးထည့္၊ ႏြားႏို႔ကေလး စတိေလာက္ေရာ၊ သၾကားကေလး တစ္ဇြန္းႏွစ္ဇြန္း ေပါ့ေပါ့ခပ္ၿပီး ေမႊေသာက္ၾကတဲ့သူေတြ သိမွာမဟုတ္တဲ့ အနံ႔အရသာမ်ိဳးပါ။

ျမန္မာျပည္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေသာက္သံုးဖို႔ လာၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ " lapsang Souchong " ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ " Earl Grey " ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ " Pekoe " ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ "English Breakfast" ပဲျဖစ္ျဖစ္ မွာတယ္လို႔ ထံုးစံမရွိပါဘူး။ သူတို႔တစ္ေတြမွာတာက ခ်ိဳေပါ့၊ ခ်ိဳေပါ့က်၊ ခ်ိဳဆိမ့္ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း (ခ်ိဳၿပီးပ်စ္ေနတာကို ေခၚပါတယ္) တို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းျဖစ္ ခ်က္ႏို႔ဆီနဲ႔မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံျခားကလာတဲ့ ဘူးႏို႔ဆီနဲ႔ေဖ်ာ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုရင္ေတာ့ ရွယ္(စပယ္ရွယ္)လို႔ေခၚၿပီး ပံုမွန္ေစ်းႏႈန္းထက္ (၂) က်ပ္ေလာက္ ပိုေပးရပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ စုေ၀းၾကတာဟာ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ အပ်င္းေျဖနည္းျဖစ္တဲ့အတြက္ " လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျခင္း " ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာလည္း လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔သူ ရွိေနတဲ့ကိရိယာတစ္လံုး ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လူေတြဟာ သတင္းေတြ အျပန္အလွန္ဖလွယ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနက သိပ္အႏၱရယ္မမ်ားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း၀ို္င္း ေဆြးေႏြးပြဲဆိုတဲ့ စကားအသံုးအႏႈန္းရွိပါတယ္။ အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာက အလြတ္သေဘာေဆြးေႏြးတာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။၁၉၄၆ ခုႏွစ္ ေမလမွ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလအတြင္း ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာေဆာင္းပါးမ်ားကို စုစည္းၿပီး လက္ဖက္ရည္ၾကမ္း၀ိုင္းဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ စာအုပ္ကေလးတစ္အုပ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့တာေတာင္ ရွိပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဟာ နာမည္ေက်ာ္သရုပ္ေဆာင္ေတြရဲ႕ အခ်စ္ေရးကိစၥသတင္းေတြ၊ အထက္တန္းလႊာေတြရဲ႕ အရႈပ္ေတာ္ပံုသတင္းေတြကအစ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ သတင္းေတြအစံုအလင္ရဖို႔ အေကာင္းဆံုးေနရာပါပဲ။

စာေရးဆရာေတြကလည္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး စာေပေရးရာအလြတ္သေဘာ ေဆြးေႏြးတာမ်ိဳးျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။ေက်ာင္းသားေတြတင္မက အျခားလူငယ္ေတြကလည္း သူတို႔ႏွစ္သက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ စုမိၾကၿပီး ေခတ္ေပၚေတးဂီတအေၾကာင္းကအစ ႏိုင္ငံေရးေမွ်ာ္မွန္းတမ္းတခ်က္ကိစၥအဆံုး ေဆြးေႏြးၾက၊ ေျပာၾကပါတယ္။ တစ္ခါတေလ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ေျပာၾကဆိုၾကရင္းနဲ႔ ထိမိတဲ့ေဆာင္ပုဒ္တို႔၊ ေႁကြးေၾကာ္သံတို႔ ေပၚထြက္လာၾကၿပီး တစ္ၿမိဳ႕လံုးအႏွ႔ံ ျပန္႔သြားတာလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္မွာက်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္မွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြနဲ႔ ဒစၥကိုကပြဲေတြ၊ ေစ်းႀကီးတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကို သြားၾကတဲ့လူငယ္ေတြဆိုၿပီး သိသိသာသာ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားကြဲေနတာကို အားလံုးကေျပာစရာမလိုဘဲနဲ႔ လက္ခံေနၾကပါၿပီ။ဒီလိုႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားျခားနားခ်က္ဟာ ေငြေၾကးအေျခအေနတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ လံုး၀ျဖစ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေတာ္အတန္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထုိင္ၾကတဲ့လူငယ္ေတြဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္မျဖစ္ပြားမီ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းတဲ့လႈပ္ရွားမႈေတြရဲ႕ ဘူမိနက္သန္ တည္ရာေျမအျဖစ္နဲ႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့ၾကတဲ့ လူငယ္အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ အစဥ္အလာနဲ႔ ပိုနီးစပ္ၿပီး ဒစၥကိုကပြဲေတြဆီသြားတဲ့ လူငယ္အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ သံုးႏိုင္ျဖဳန္းႏိုင္တဲ့ လူငယ္သူေဌးေပါက္စပံုစံကို နမူနာယူခ်င္တတ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ ေသာက္သံုးျခင္းဟာ အစဥ္ပံုမွန္ျပဳလုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့အတြက္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ဖိုးစာအျဖစ္ ေဘာက္ဆူးေပးျခင္း၊ လက္ခံျခင္းကို တခ်ိဳ႕ေသာ အာရွႏိုင္ငံေတြမွာလိုပဲ လက္ဖက္ရည္ဖိုး ဆိုၿပီး လူသိမ်ားပါတယ္။

ဒါေပမဲ့လည္း ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းေတြရဲ႕လစာနဲ႔ လူေနမႈစရိတ္ ကြာဟခ်က္ႀကီးမားလာတဲ့အခါမွာေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဖိုးဆိုတဲ့ စကားရဲ႕အဓိပၸာယ္ဟာလည္း မ်က္လွည့္ျပသလိုပဲ အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲသြားပါေတာ့မယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားလုပ္ငန္းအဆင့္ဆင့္မွာ ႀကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ဖို႔ေပးရတဲ့ " လာဘ္ " ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို သက္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေပးရတဲ့လာဘ္ဟာ အနည္းအက်ဥ္းပါပဲ။ ယခုေခတ္ကာလမွာေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ျမန္ျမန္ရရွိေရးအတြက္ဆိုရင္ ဂဏန္းငါးလံုးေလာက္အထိ ေပးေနရပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ လာဘ္ထိုးရတာကို ယဥ္ေက်းေအာင္ " လက္ဖက္ရည္ဖိုး " ဆိုတဲ့ စကားသံုးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ယခု ေလာေလာဆယ္သံုးေနတာကေတာ့ " ေရသြန္တယ္ " ၊ " ေရေလာင္းတယ္ " ဆိုတာပါပဲ။ လုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္တဲ့ ဌာနအဆင့္ဆင့္မွာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေစဖို႔အတြက္ ဒလေဟာ ေရစက္သြန္းခ် ပသဖို႔ လိုအပ္ျခင္းကိုေျပာတာလို႔ ယူဆရပါတယ္။သာမန္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ရဲ႕တန္ဖိုးဟာ ၈က်ပ္မွ ၁၀ အထိ ရွိေနေပမယ့္လည္း ဒီေစ်းႏႈန္းဟာအခက္အခဲ၊ အက်ပ္အတည္းနဲ႔ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ စာေရးဆရာေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြ ေသာက္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရန္ကုန္မွာအသစ္ေဆာက္ထားတဲ့၊ ျပန္လည္ျပင္ဆင္မြမ္းမံထားတဲ့ ၾကယ္ပြင့္အဆင့္ရွိ ဟုိတယ္ေတြမွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေသာက္ဖို႔ကေတာ့ ျမန္မာျပည္လူအမ်ားစု အိပ္မက္မမက္ႏိုင္တဲ့ ေစ်းႏႈန္းအဆင့္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ အဂၤလိပ္စတိုင္လ္တည္ခင္းတဲံ လူတစ္ေယာက္စာ လက္ဖက္ရည္ဟာ ၃ ေဒၚလာ ရွိေနပါတယ္။

တရား၀င္သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေငြလဲႏႈန္းက အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာကို ျမန္မာေငြ ၆ က်ပ္ေတာင္ မျပည့္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္း မၾကာေသးတဲ့ သီတင္းပတ္က ဖြင့္လွစ္လိုက္တဲ့ FEC ေငြလဲဌာနေတြမွာ အေမရိကန္တစ္ေဒၚလာနဲ႔ညီတဲ့ 1 FEC ဟာ အေျခအေနနဲ႔ ပိုၿပီးကိုက္တဲ့ႏႈန္း ျမန္မာေငြ ၁၂၀ က်ပ္မွာ ရွိေနပါတယ္။ဒီလိုေစ်းႏႈန္းနဲ႔ဆိုရင္ ဇိမ္ခံဟုိတယ္ေတြမွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ရဲ႕တန္ဖိုးဟာ ျမန္မာေငြ ၃၆၀ က်ပ္နဲ႔ သြားညီေနပါတယ္။ ရဲတပ္သားသစ္တစ္ဦးရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္စုအေနနဲ႔ တစ္ပတ္စားဖို႔ဆိုတာ အေတာ့ကိုမလြယ္တဲ့ ကိစၥပါပဲ။ ဒါကိုၾကည့္တာနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဟာေစ်းအႀကီးဆံုး အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည့္တိုင္ေအာင္ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြလိုအပ္တဲ့ အပိုေငြကို ဒီကေန႔မွာ လက္ဖက္ရည္ဖိုးလို႔ ေခၚလို႔မျဖစ္ေတာ့တာ အလြယ္တကူ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ဧၿပီလ (၁၅)ရက္၊ ၁၉၉၆

0 comments: