Saturday, May 19, 2012

အစိုးရ စစ္တပ္မွ အုပ္စုဖြဲ႔ အဓမၼျပဳက်င့္ျပီး ရိုက္ႏွက္ ႏိွပ္စက္မႈေၾကာင့္ စိတ္ေဝဒနာ ခံစားသြားခဲ့ရတဲ့ ကခ်င္လူမ်ိဳးစု လီဆူး အမ်ိဳးသမီးတဦး..

ေဒၚဂြာမေလး
အစိုးရ စစ္တပ္မွ အုပ္စုဖြဲ႔ အဓမၼျပဳက်င့္ျပီး ရိုက္ႏွက္ ႏိွပ္စက္မႈေၾကာင့္ စိတ္ေဝဒနာ ခံစားသြားခဲ့ရတဲ့ ကခ်င္လူမ်ိဳးစု လီဆူး အမ်ိဳးသမီးတဦး..

၂၀၁၂ခုႏွစ္ ေမလ (၁)ရက္ေန႔တြင္ ခ်ီေဖြျမိဳ႕နယ္၊ လုပီရြာမွ လီဆူအမ်ိဳးသမီး ေဒၚဂြာမေလး၊ အသက္(၄၈)ႏွစ္၊ ကေလး(၁၂)ေယာက္၏ မိခင္အား အစိုးရစစ္သားမ်ားမွ ဘုရားေက်ာင္း အေနာက္ဘက္တြင္ ပုန္းေအာင္းေနစဥ္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိၿပီး စုေပါင္း အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့ၾကပါသည္။ သူမႏွင့္ အတူဖမ္းဆီးမိ၍ ေပါင္ႏွင့္ပါးျပင္တြင္ ဓားေျမာင္ျဖင့္ ထိုးေဖာက္ခံခဲ့ရသူ ဦးရိုးတေဂြးဆိုသူက ဒီလို ေျပာျပရွာပါတယ္။“က်ေနာ္ေတြ႔ ခဲ့တာကေတာ့ ေဒၚဂြာမေလးကုိ စစ္သား(၁၀)ေယာက္ ေလာက္က ၀ိုင္း ထားၿပီး သူမခႏၶာကိုယ္မွာ ေနရာမေရြး တေယာက္ခ်င္းစီ၊ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ ဒုတ္နဲ ့ရိုက္သူကရိုက္၊ ေသနတ္နဲ႔ ထုသူကထု၊ ဓားေျမာင္နဲ႔ ထိုးသူကထိုး၊ ေခါင္းမွာေသနတ္ဒင္နဲ႔ ရိုက္သူကရိုက္ လုပ္ေနၾကတာကို က်ေနာ့ကို ခ်ည္ထားတဲ့ မလွမ္းမကမ္း ေနရာကေနေနရတာပါ။ သူမ ေအာ္ငိုေတာ့ ထပ္ရိုက္ၾကတယ္။

သူမလဲက်သြားေတာ့ ဓားေျမွာင္ေသးေသးလဲနဲ႔ ထပ္ထိုးၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အ၀တ္အစား အကုန္ခၽြတ္ေပး လိုက္တာေတြ ့တယ္။ စစ္သားေတြက သူမကို၀ိုင္းရံထား ၿပီး တခ်ိဳ ့ကထိုင္လိုက္ ထလိုက္နဲ႔ ရႈပ္ေနၾကတယ္။ အဓမၼျပဳက်င့္ၾကတယ္လို ့ယူဆရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဆက္ဆံေနတာ က်ေနာ္ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ မျမင္ရေပမဲ့ ေဒၚဂြာမေလးက တအားေအာ္ ဟစ္ငိုယိုရွာပါတယ္။ အ၀တ္အစား အကုန္ခၽြတ္ေပးၿပီး ေယာက်ၤားသားေတြ ၀ိုင္းထား တယ္ဆိုတာ ၀ိုင္း ၾကည့္ ရုံေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သူတို႔ရ့ဲ လႈပ္ရွားမႈေတြကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ သိတယ္။

စစ္သားေတြက ေဒၚဂြာမေလးကို အဲသလို မတရားျပဳက်င့္ ေနခ်ိန္မွာ စစ္သားေတြက က်ေနာ့ကိုလည္း စၿပီးႏွိပ္စက္ေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္က်ေနာ္လဲ သတိလစ္တခ်က္ မလစ္တခ်က္ ျဖစ္လာေနရင္း ကျမင္ ေနရတာပါ။ သူမတအား ေအာ္ငိုရွာတယ္။ ေအာ္ငိုေတာ့ပါးရိုက္တယ္။ ပစ္သတ္မယ္လို႔ ေျပာသလား မသိဘူး။ ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္ရြယ္ ထိုးႏွက္ၾကျပန္တယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဂြာမေလး ေမ့လဲ သြားတာ က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ့တယ္။ စစ္သားေတြက က်ေနာ့ကို ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ၿပီး စစ္ေဆး ေမးျမန္းၾကပါတယ္။ သူတို႔ေမးတာ က်ေနာ္ဘာမွ နားမလည္ဘူး။ က်ေနာ္က ဗမာစကားတတ္ဘူး။ သူတို ့ေျပာတာကို နားမလည္ လို ့ က်ေနာ္ ဘာမွျပန္မေျပာ တတ္ေတာ့လဲ က်ေနာ့ေခါင္းကို ေသ နတ္ဒင္နဲ႔ အားကုန္ ထုၾကျပန္တယ္။ ညာ ဘက္ပါးေစာင္းနဲ႔ နံရုိးေတြမွာဓားနဲ႔ ထိုးၾကတယ္။ က်ေနာ့ကို သစ္ပင္မွာ ခ်ည္တုတ္ထားတယ္။ တဖြဲ ့ ၿပီးတဖြဲ႔လာၿပီး တုတ္နဲ႔ ရိုက္လိုက္၊ ကန္ေၾကာက္လိုက္၊ ပါးရိုက္လိုက္၊ ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္ၿပီး လွံစြပ္နဲ႔
ထိုးလိုက္လုပ္ၾကတယ္။
ပါးေစာင္းကိုဓားေျမွာင္ျဖင့္ထိုးခံခဲ့ရသည့္ယိုးတေဂြး
က်ေနာ့ကိုေရာ၊ ေဒၚဂြာမေလးကိုေရာ (၃)ရက္တိတိထမင္းလဲမေကြ်း၊ ေရလဲ မတိုက္ၾကပါဘူး။ က်ေနာ့ကိုေတာ့ ေနေရာ၊ညေရာခ်ည္ထားၾကတယ္။ ဒုတိယေန႔မွာ က်ေနာ့ကို ထပ္ၿပီး္ ႏိွပ္စက္ စစ္ေဆးၾကေတာ့ တာပါပဲ စစ္သားတဖြဲ ့ေရာက္လာျပန္ျပီး သတ္ပစ္မယ္လို႔ ေျပာတာထင္တယ္၊ က်ေနာ့ကို ေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္ထားၾကၿပီး တေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ့ရဲ့ ဘယ္ဘက္ေပါင္လည္မွာ ဓားေျမွာင္နဲ႔ ထိုးထည့္လိုက္ပါတယ္။ မခံႏိုင္လို႔က်ေနာ္ ေအာ္ငိုပါတယ္။ ေအာ္ငိုေတာ့ ထပ္ၿပီးထိုးျပန္တယ္။ ဒီလိုေအာ္ငိုေလ ထပ္ခါထပ္ခါထိုးေလ လုပ္ပါတယ္။
ေပါင္မွာ ဓားေျမွာင္ျဖင့္ တဘက္ထိ ေပါက္ေအာင္ထိုးခံခဲ့ရသည့္ ဒဏ္ရာႏွင့္ယိုးတေဂြး.
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေပါင္တဖက္ ေပါက္သြားေအာင္ ထိုးထည့္ လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ေသြးေတြ အလိမ္းလိမ္းျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေခါင္းကိုလည္း ေသနတ္ဒင္နဲ႔ ထုထည့္လို္က္တာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ က်ေနာ္ သတိေမ့သြား ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ သတိလည္လာခ်ိန္မွာ ဗမာစစ္သားေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ သိပ္မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ အ၀တ္ဗလာေပၚ အ၀တ္နည္းနည္း ဖုံးထားေပးၿပီး ေသြးေတြ၊ မစင္ေတြနဲ႔ ေပက်ံလွ်က္ သတိေမ့ေမ်ာေနတဲ့ ေဒၚဂြာမေလးကိုေတြ ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့က်ေနာ္ မထႏိုင္ဘူး။ သတိလည္ တခ်က္၊ ေမ့တခ်က္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဘုရားေက်ာင္းနားမွာ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ သတိေမ့ေမ်ာေနခ်ိန္မွာ NDA (K) – (နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ)မွ စစ္သားမွာ ေတြ ့ၿပီး ပန္၀ါေဆးရုံကို ပို႔ေပးၾကပါတယ္။ ပန္၀ါေဆးရုံမွာလဲ ေဆးရုံ၀န္ထမ္းေတြအားလုံးက ေရွ ့တန္းကဒဏ္ရာရ စစ္သားေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တာနဲ ့အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေတာ့ က်ေနာ့ကို ေကာင္းေကာင္း ဂရုမစိုက္ႏိုင္ၾက ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လီဆူေဆြမ်ိဳးေတြက တရုတ္ျပည္နယ္စပ္ ေဆးရုံမွာေဆးသြားကုဖို ့အတြက္ ေခၚထုတ္ သြားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ ့ေဒၚဂြာမေလး ၃ရက္လုံးလုံး လုပီးဘုရားေက်ာင္းနားမွာ ေမ့ေမွ်ာေနခဲ့ၾကတာပါ။
က်ေနာ့အမ်ိဳးသမီးေတာ့ ကိုယ္တပိုင္း ေသေနတဲ့လူနာပါ။ စစ္သားေတြ ၀င္လာခ်ိန္က်ေနာ့ကို ဖမ္းသြားၿပီး က်ေနာ့ေရွ႕မွာတင္ က်ေတာ့ဇနီးကို အိ္မ္အျပင္ကို ပစ္ထုတ္လိုက္ၾကတယ္။

က်ေနာ့ဇနီးေတာ့ ေသသြားၿပီထင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္သက္သာလာရင္ က်ေနာ့ဇနီးကို လိုက္ရွာ ခ်င္ေသးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၂ေယာက္မွာ ကေလးမရွိဘူး။ တေယာက္ပဲရွိတာ ဆုံးသြားပါၿပီ။” ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ကိုဒီလိုလုပ္လဲဆိုတာ သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားကလဲ နားမလည္ေတာ့ခက္တယ္။ က်ေနာ့အထင္ေတာ့ သူတို႔က်ေနာ္တို႔ကို ေကအိုင္ေအနဲ႔ မသကၤာလို႔ ျဖစ္မယ္လို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရြာသားေတြက ရိုးရုိးသားသားပဲ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနၾကတာပါ။ ဘယ္သူနဲ႔မွ ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္ေတာ့ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့သူတို ့ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္လဲ မသိေတာ့ဘူး။”

ေဒၚဂြာမေလးကေတာ့ ယခုအခ်ိန္တြင္ စိတ္ဒဏ္ရာ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး အနာတရျဖစ္သြားၿပီး လူေတြ ကိုေၾကာက္လန္႔ ထိတ္လန္႔ျပီး၊ စကားလဲ မေျပာေတာ့ပါ။ စိတ္ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္ျခင္း၊ စသည့္ လကၡဏာ မ်ားေတြ႔ ရသျဖင့္မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက စိတ္အထူးကု ေဆးရုံသို႔ပို႔ရန္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္လွ်က္ရွိ ေၾကာင္းသိရပါသည္။ ေဒၚဂြာမေလး၏ ခင္ပြန္း ငြါးဆာကေတာ့ “အစတုန္းကအေကာင္းႀကီးပါ။ ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး။ အခု ေတာ့ဘာမွ ေမးလို႔မရ။ ေဆြးေႏြးလို႔လဲ မရေတာ့ဘူး။ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္။ တခုပဲေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္”လို႔ မ်က္ရည္၀ဲၿပီး ေျပာရွာပါတယ္။ ဒါေတြဟာ လက္ရွိကခ်င္ျပည္နယ္၊ ခ်ီေဖြျမိဳ႕နယ္အတြင္း လြန္ခဲ့တဲ့ ေမလ(၁)ရက္ေန႔မွစၿပီး အစိုးရတပ္မေတာ္ႏွင့္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ (NDA (K)) တို႔နဲ႔ ေကအိုင္ေအတပ္မ်ားၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ တိုက္ပြဲေတြေၾကာင့္ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္လာသည့္ ဒုကၡသည္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူေတြ လက္ေတြ႔ ခံစားေနၾကရတဲ့ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခံရမႈေတြပါ။ နာၾကည္းမႈ၊ မုန္းတီးမႈေတြ သံသရာလည္ရင္း ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လမ္းစေပ်ာက္သြားမွာ ကိုစိုးရိမ္စြာျဖင့္ စုံစမ္း တင္ျပအပ္ပါသည္။

တင္ျပသူ-
အမ်ိဳးသမီးေရးႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူတဦး
Copy from - demowaiyan

0 comments: